رزمنامه آی‌کی‌دو

تعمق در هنر رزمی آی‌کی‌دو

رزمنامه آی‌کی‌دو

تعمق در هنر رزمی آی‌کی‌دو

رزمنامه آی‌کی‌دو

«بسم الله الرحمن الرحیم»
در این دوجوی مجازی ، حتی با وجود اختلاف سلیقه ها و تفاوت دیدگاه ، به مراقبه می‌نشینیم تا تعمقی در هنر رزمی آی‌کی‌دو داشته باشیم. براستی آی‌کی‌دو چیست؟ دوست گرامی ، در این مراقبه‌گاه همراه ما باش و از این فرصت (با وجود احترام به دیدگاه‌های یکدیگر) نظرات خود را در میان بگذار تا از رهگذر تضارب آراء به نتایج مفیدی برسیم.
(استفاده از محتوای پایگاه رزمنامه کلاّ آزاد است. ترجیحاً با ذکر منبع)

رزم نامه
آخرین نظرات
نویسندگان
 

 

آی‌کی‌دو هنری کاربردی یا صرفا نمایشی

نویسنده: مهدی سلیمی

بسم الله الرحمن الرحیم

دو نفر بر روی تاتامی مقابل هم ایستاده اند. اولی حمله را آغاز می کند و با تمام سرعت به سمت حریفش یورش می برد ولی با یک جاخالی از سمت حریف غافلگیر می شود. هنوز ذهنش از حالت آشفتگی در نیامده بود که احساس کرد در اختیار حریف چپ و راست می شود و تا بخواهد تعادلش را حفظ کند ، مُچش پیچ میخورد و پرت هوا می شود ...

این جریان کاربرد آی کی دو را از زبان مهاجم (که خود او هم آی کی دو کا است) توصیف می شود. ولی این قضیه چقدر صحت دارد؟ واقعاً یک آی کی دو کا می تواند حمله ای خطرناک را خنثی کند و مهاجم را در اختیار خود در آورد یا نه همه اش فیلم است و تمامی پرتاب ها و قفل مفصل ها نمایش است؟

آیا واقعاً آی کی دو کاران می توانند هنرشان را بر روی یک حریف سرسخت که در سبک دیگری کار کرده پیاده کنند یا فقط زمانی می توانند هنرنمایی کنند که حریفشان با آن ها هماهنگ شده و برای نمکین شدن اجرای فنون ، حریف (یا اوکه) آخر هر تکنیکی روی هوا اوکمی (اُفت) بزند؟!

 

آی کی دو

روزی با یک دوست رزمیکاردر مورد سبک آی کی دو بحث می کردم. یک کم که بحثمان بالا گرفت ،کانجی آی کی دو طرف موضع گیری تندی نسبت به سبک آی کی دو گرفت. می گفت : «این کار های عجیب و غریبی که نشون می دن چیه؟! این چه سبکیه که با یک تکان دست ، حریف را پرت می کنند؟! ما قانون جاذبه داریم ، قانون انرژی داریم! یه روز با رفقا دور تلویزیون نشسته بودیم و نمایشی از آی کی دو پخش کردند. هممون داشتیم از خنده روده بر می شدیم. چرا این ها با این کار هاشون جوون های مردم را گول می زنند؟...»

واقعا در آن لحظه نمی دانستم چه بگویم! قضاوتش در مورد این سبک ناشی از یک برنامه ی نمایشی از تلویزیون بوده نه از تجربه ی شخصی یا مطالعه و تحقیق! به من در مورد آی کی دو می گفت : «توهم بُرد ، آدم را به سقوط می اندازد. آی کی دو کاران همیشه آخر تکنیک هایشان برنده اند و این توهم خطرناکی را برایشان درست می کند....». با این که اعتراضاتش به جا بود ولی اصلا حرف هایش قابل قبول نبود چون او با عینک رشته ی خودش به آی کی دو نگاه می کرد و نظر می داد، اصلا در آی کی دو مفهومی به نام رقابت معنا ندارد که بخواهد برد و باختی وجود داشته باشد. با این که حرف برای گفتن زیاد داشتم اما به حرمت سنّ بالا و مقام رزمی اش دیگر با او بحث را ادامه ندادم.

شبیه به همین حرف ها و پیش داوری ها در مورد آی کی دو را از خیلی رزمیکاران دیگر شنیده ام. خاطره ای که بالا ذکر شد بهترین و منطقی ترین اعتراض را در بین خاطره هایم داشت وگرنه حتی برایم پیش آمده که یک استاد رزمی (!)  تا فهمید که آی کی دو کار می کنم شروع به تمسخر و توهین به این سبک کرد. واقعا از وجود چنین استادنمایی افسوس می خورم چرا که موجودیت این افراد بی منطق و بی ادب مایه ی ننگ جامعه ی رزمی ماست. به هر حال نمی دانم چرا عادت کردیم بدون این که اطلاع درستی داشته باشیم نظر بدهیم؟ نمی دانم که آیا این پیش داوری هایمان به خاطر نداشتن مطالعه ی کافی است یا به خاطر تعصب بیش از حدمان نسبت به سبک خودمان است؟ متأسفانه دو ویژگی مشترک در برخی رزمیکاران خودمان وجود دارد:

1) سبکمان بهترین و کامل ترین سبک است.

2) ما بقی سبک‌ها بیخود است! چیزی جز وقت تلف کردن نیست.

خوب معلوم است که این تعصب بی جا، افق دید انسان را محدود می کند و موجب پیش داوری های نادرست می شود. خودم هم قبلا نسبت به همین رشته دچار همچین پیش داوری عجولانه ای شده بودم. و چندین بار نزدیک بود که رشته ام را عوض کنم. ولی با توجه به این که عناصر متضاد مکمل یکدیگرند ، همین حرف و حدیث های ناشی از تعصب های بی جا مرا وا می داشت که در مورد کاربرد آی کی دو بیشتر تحقیق کنم و آخرش به این نتیجه رسیدم که ایراد از آی کی دو نیست ، از بعضی آی کی دو کاران است. و سعی می کنم در این مقاله به صورت مختصر نتایج مطالعات را که حاصل درک خودم از آی کی دو بوده و برخی ایراد های کوچکِ موجود را به اشتراک بگذارم. امیدوارم برای مخاطبان عزیز مفید باشد.

پیشینه ی آی کی دو

اگر بخواهیم سبکی را خوب بشناسیم باید از پیشینه ی آن اطلاع داشته باشیم. یکی از ریشه های رشته ی آی کی دو سبکی به نام "دایتو ریو" است.

دایتوروی آی کی جوجوتسو

این سبک کهن، اختصاصاً در خاندانی از سلحشوران سامورایی ، نسل به نسل آموزش داده می شده. هنر آموزان این سبک فرا می گرفتند که چگونه در نبرد با دست خالی ، حریفی مسلح را خلع سلاح کنند و این یعنی نبردی میانه ی مرگ و زندگی که یا طعمه ی شمشیری بُرّان می شدند یا حریف را به کنترل خود در می آوردند. بعید به نظر می رسد که چنین سبکی میراث آی کی دو باشد و آی کی دو بی کاربرد باشد!

به نوعی می‌توان گفت آی‌کی‌دو ، استیل منحصر به فرد موریهه وشیبا است. پس برای شناخت آی‌کی‌دو ، مطالعه در دو موضوع بسیار ضروری است: 1- پیشینه آی‌کی‌دو (که همان دایتو ریو است) 2-سرگذشت موریهه وشیبا. این‌که چرا موریهه وشیبا با وجود این‌که به درجه بالایی در سبک دایتوریو رسیده بود و این آمادگی را داشت تا جانشین استادش شود ، اما سوابقش را رها کند و سیستمی جدید را توسعه دهد

 

نمایش آی کی دو یا آی کی دو ی نمایشی؟

هر سبکی در مناسبت های گوناگون برای تبلیغ خودش نمایشی را اجرا می کند. این مسأله در جامعه ی هنر های رزمیِ جهان یک چیز پیش و پا افتاده ای است که ما به درست یا غلط بودن آن کاری نداریم. همه ی ما توقع داریم ، هر سبکی که نمایش می دهد ، هر آنچه در چنته دارد رو کند. از همین جاست که پیش داوری ها و قضاوت های نادرست پیش می آید. مثلاً هیچ وقت نمایش وینگ چون به پای زیبایی نمایش تکواندو نمی رسد. ولی کاربرد وینگ چون اگر بیشتر از تکواندو نباشد ، کمتر نیست. (به شرطی که هنرِ رزمیِ تکواندویِ اصیل باشد نه ورزشِ مسابقه ایِ تکواندو!). و این بدیهی است که هیچ وقت نمایش نمی تواند ملاکی برای تشخیص کاربردی بودن یا نبودن یک رشته باشد.

هنر آی‌کی‌دو  نیز در حقیقت چیزی برای نمایش ندارد. چون ظاهر تکنیک های آی‌کی‌دو  دفاع شخصی است. برای نشان دادن تکنیک‌های آن باید حمله‌ای ساختگی صورت گیرد. برای همین بعضاً نمایش های آی‌کی‌دو ، تصنّعی ، بی روح و بی کاربرد جلوه می کند ، یا به زبان دیگر آی‌کی‌دوی نمایشی شکل ماست شده‌ی آی‌کی‌دو  واقعی است.

بسیاری از تکنیک‌های این سبک را نمی‌توان با نگاه درک کرد. مثلاً بیننده از کجا درک می‌کند که به اوکه (کسی که تکنیک می‌خورد) چه فشاری وارد شده؟ چون بسیاری از تکنیک ها مفاصل را هدف می گیرد ، بعضی تکنیک ها عصب ها را مستقیماًٌ هدف می گیرد. خوب بیننده آن دردی که اوکه متحمل می‌شود را درک نخواهد کرد. (مگر این که خودش نیز آن را تجربه کند.) از طرف دیگر ، اوکه (که خودش هم آی‌کی‌دوکا است) می‌داند چگونه هماهنگ شود تا کمتر به او فشار آید و کمتر اذیت شود. تمامی این فاکتور ها را کنار هم بگذاریم می‌فهمیم که کاربرد واقعی آی‌کی‌دو را نمی توان در نمایش نشان داد. کسی که تکنیک می‌خورد کاربرد آن را بهتر از کسی که تماشا می‌کند ، درک خواهد کرد.

 

آی کی دو

آی‌کی‌دو  کاران معمولا مدل تکنیک‌هایی که در باشگاه های خودشان تمرین می شود ، بی هیچ کم و کاستی نمایش می‌دهند. تکنیک هایی که از منطق خاصی برخوردار است و هیچ کس جز خودشان آن را درک نمی کند و البته بهتر است نمایش های عمومی فرقی با نمایش های خصوصی (که بین خود آی کی دو کاران است) داشته باشد و کمی کاربردی تر نمایش داد. مثلا در نمایش عمومی لزومی ندارد که آخر همه ی تکنیک های ناگه وازا (فنون پرتابی) توبی اوکمی زد.

 

مُدل تمرینی هنر آی‌کی‌دو 

تا به امروز ، به آدم های زیادی که تمرین‌های آی‌کی‌دو یا نمایش های آن را می بینند ، دقت کرده‌ام. چیز مشترکی که در همه ی آن‌ها بروز می‌کرد ، تعجبشان از مدل تکنیک‌های این سبک بود! ولی واکنش‌هایشان مختلف بود. عده‌ای خوششان می‌آمد و این سبک را تحسین می‌کردند و بعضی دیگر که دلیلی منطقی برای تکنیک‌ها پیدا نمی‌کردند ، سریع برچسب نمایشی بودن را بر فنون این هنر رزمی می‌زدند.

طبیعتاً باید بین مدل تمرین و کاربرد یک سبک فرق گذاشت. مدل تمرین شیوه‌هایی از تمرین است تا هنرجویان را به هدفی برساند. و شکل تمرینات آی‌کی‌دو  مثل جیو وازا ، هنکا و اویو وازا ، مدل اوکه شدن ،  رندوری و... همه وهمه برای دست یابی به این مهارت است: «کنترل و غلبه بر حریف با استفاده از نیروی خودش» و فراتر از آن یعنی : «هماهنگی با نیروی کی حریف» و تکنیک‌های آی‌کی‌دو  و مدل تمرینی آن ، با توجه به هدف و غایتی که دارد (روش آی کی) ، از اصول و منطق خاصی پیروی می‌کند که به چند مورد آن اشاره می‌شود:

-1) حرکات مُدَوَّر ، حملات مستقیم را خنثی می کند. آی‌کی‌دو  از چنین اصلی پیروی می‌کند. ابتدا هماهنگی با حمله‌ی حریف و هضم نیروی او ، سپس انتقال این نیرو علیه او و به کنترل در آوردن حریف. (رسیدن به چنین مهارتی نیازمند تمرینات جدی ، در یک بازه‌ی زمانی دراز مدت است)

-2)چون بیشتر فنون آی‌کی‌دو ، مفاصل را هدف می‌گیرد ، و خطر آسیب مفصل بیشتر از عضله است ، نباید روند تمرین آسیبی به هنرجویان بزند. یکی از دلایل هماهنگی اوکه (کسی که تکنیک می‌خورد) ، با توری (کسی که تکنیک می‌زند) ، به حداقل رسیدن آسیب است. مثلا در تمرینات نیمه پیشرفته و پیشرفته‌ی آی کی دو (مثل جیو وازا) بعضاً سرعت توری (فن زن) بالا می‌رود و اوکه (فن خور) در چنین موقعیتی ، اغلب با پیچ خوردن مفاصلش ، باید روی هوا ملق بزند (توبی اوکمی) وگر نه آسیب جدی می بیند.

 

شیهو ناگه

آی کی دو

 

 

-3) آی‌کی‌دو کاران در تمرین مکمل یکدیگر هستند. برای همین هرکدام باید به تناوب ، هم با توری بودن ، فنون را تمرین کنند ، و هم با اوکه شدن ، به دوستشان کمک کنند تا تکنیک ها را خوب یاد بگیرد و خودشان زمین خوردن را تجربه کنند که به قول معروف تا زمین نخوریم پیشرفت نمی کنیم.

 یکی دیگر از دلایل هماهنگی در تمرین، نشستن تکنیک ها در بدن هنرجویان است. این مسأله ، بیشتر در مورد تکینک های مقدماتی (مثل کیهون وازا) صدق می کند و به تدریج با پیشرفت کردن هنرجو و نشستن فنون در بدن او  ، باید استیل‌های بدنی مختلف ، به خصوص استیل‌های سخت و مقاوم را نیز تجربه کند. برای یک آی کی دو کارِ قَدَر ، قد و وزن قدرت و استقامت بدنی حریف ، مهم نیست ؛ چون به هر حال باید به کنترل او در آید. در غیر این صورت بداند که هنوز به جایی نرسیده. (خیلی رُک بخواهم بگویم ، یک آی‌کی‌دو کار ، آدم معمولی را که ، چه عرض کنم؟! فراتر از آن یعنی یک کشتی گیر یا جودو کار را باید بتواند کنترل کند. وگر نه تا به حال خودش را گول زده.)

-4) هدف از تمرینات آی‌کی‌دو ، دست یافتن به مهارت «آی‌کی» است. برای همین شاید برخی تکنیک‌ها به ظاهر بی‌کاربرد و صرفاً نمایشی جلوه کند. (مثل کش و قوس دار بودن برخی تکنیک ها همچون اُشیرو وازا ؛ یا به قول دوست رزمیکارمون : با یک تکان ساده دست ، پرت هوا شدن!). اصلا بعضی تکنیک‌های آی‌کی‌دو  ، معقولانه در موردآن قضاوت کنیم ، ظاهراً کاربردی در میدان مبارزه ندارند. ممکن است برایتان دغدغه باشد که مثلا این فلان تکینک ، تابلو است که کاربرد ندارد چرا آن را تمرین می‌کنند؟ یا این‌که بگویید در میدان مبارزه مجال زیادی برای چرخیدن های کش دار وجود ندارد و بعضی از تکنیک های خاص این سبک که در باشگاه ها تمرین می شوند [ظاهرا] هیچ کاربردی در مبارزات خیابانی ندارند ، پس چرا در آی‌کی‌دو  تمرین می شوند؟

این تمریناتِ نمایشیِ (!) و به ظاهر بی کاربرد در اصل نه نمایش است نه نمادی از کاربرد! تمریناتی است برای نیل به مهارت آی‌کی. حتی اوکه هم با هماهنگ شدنش دارد به نوعی مهارت آی‌کی (هماهنگی با کی) را تمرین می‌کند.

استیون سیگال

پرداختن به مهارت آی‌کی یا به بیانی دیگر ، بحث در رابطه با پشتوانه‌های فنی آی‌کی‌دو فراتر از مجال این نوشتار است. هدف این مقاله بحث در مورد کاربردی یا نمایشی بودن آی کی دو است که دیگر وقتش رسیده تا گفته‌های بالا را جمع بندی کنیم.

 

 

جمع بندی

این مقاله را با یک اعتراض از دوستی عزیز شروع کردیم و تقریبا محور بحث های ما همین خاطره بود. کلاً هر رشته‌ی ورزشی یا رزمی برای خودش سنت‌هایی دارد ، چه در مدل تمرین چه در حالت کلاس و ارتباط افراد با یکدیگر. مثلا در ورزش کشتی بین کشتی گیران زشت است که با صدای بلند زمین بخورند. این برایشان مثل این است که فرد مثل تن لَش زمین خورده. ولی در دوجوهای جودو این‌گونه نیست. جودو کاران با افتادنشان علاوه بر لرزاندن کلاس ، موقع سقوط با دستشان به زمین ضربه می‌زنند. خوب این تفاوت سنت‌ها به تفاوت دیدگاه‌های دو رشته بر می‌گردد. یا مثلا آی‌کی‌دو کاران هنگام اوکه شدن ، برای فرار از آسیب‌های مفصلی ، مواقعی خودشان روی هوا ، اوکمی (ملق) می‌زنند و این مسأله کمی برای جودوکاران نامعقول است. چیزی که درست نیست این است که آدم بدون اطلاع از تفاوت دیدگاه ها و تنها از عینک رشته‌ی خودش در مورد سایر سبک‌ها قضاوت کند.

ما عنوان مقاله را یک سؤال گذاشتیم که آیا آی کی دو هنری کاربردی است یا صرفاً نمایشی؟ و با این پیش فرض بحثمان را شروع کردیم و در قسمت «پیشینه ی آی‌کی‌دو» اشاره ی مختصری به ریشه ی این هنر رزمی شد. در رشته ی دایتوریو ، شاگردان ؛ باید یاد می‌گرفتند که چگونه از یک نبرد میانه‌ی مرگ و زندگی جان سالم به در ببرند. شگرد این هنر رزمی این بوده که حملات مسلحانه را بدون هیچ سلاحی خنثی می‌کردند و سپس حریف را به کنترل خود در می آوردند و این هنر ، میراث آی‌کی‌دو است. با این وجود آیا می توان به چنین رشته ای برچسب نمایشی بودن را زد؟

در قسمت «نمایش آی‌کی‌دو یا آی‌کی‌دوی نمایشی؟» بحث این شد که نمایش هنرهای رزمی ، صرف نظر از درست یا غلط بودن آن ؛ نمی‌تواند ملاکی برای تشخیص کاربردی بودن یا نبودن یک رشته باشد. اکثر هنرهای رزمی را نمی‌توان با نمایش نشان داد.  ولی به هر حال اگر هم نمایشی ترتیب داده شود ، بعضاً حرکات بی‌روح و بی کاربرد جلوه می‌کند. این مسأله در مورد آی‌کی‌دو بیشتر صدق می‌کند. در تکنیک‌های آی‌کی‌دو فقط اوکه شدت فشار و درد را درک می کند ، نه بیننده!

اما با این حال یک سؤال! آی‌کی‌دو کاران چه چیزی را برای نمایش نشان می دهند؟ در بخش بعدی خواندیم که آی‌کی‌دو کاران اغلب همان تمریناتی که در دوجو های آی‌کی‌دو تمرین می‌شوند را به نمایش می‌گذارند. تمریناتی که از اصول و منطق خاصی پیروی می کنند و هیچ کسی جز خودشان آن را درک نمی کند. (که این قضیه همانگونه اشاره شد ، جای بحث دارد.) وسپس در بخش «مدل تمرینی آی‌کی‌دو»   همین اصول و منطق خاص تمرینات آی کی دو به اختصار شرح داده شد. و همین ها به تمرینات آی‌کی‌دو پیچیدگی خاصی بخشیده است که در نگاه اول ، برای هر بیننده‌ای عجیب به نظر می‌رسد که حال عده‌ای آن را درک می‌کنند و تحسینش می‌کنند و عده‌ای دیگر دلیل منطقی برای تمرینات آن پیدا نمی‌کنند و دست انکار بر روی آن می‌زنند.

موفق باشید


[1] - اوائل به خاطر فراگیری دفاع شخصی رفتم آی کی دو. ولی بعد ها متوجه شدم آی کی دو فراتر از دفاع شخصی است. به قول یکی از دوستان : ما برای برکه آمدیم ، با دریایی بزرگ مواجه شدیم.

 

پیش از ارسال نظر به این نکته توجه داشته باشید.

خدمت همه دوستان عزیز بگویم، نظرات همه شما مخاطبان برای ما مهم است. اما اگر خواستید مطلبی را با ما درمیان بگذارید یا سؤالی داشتید که ارتباطی با موضوع این مقاله نداشته باشد، از شما خواهش دارم در قسمت تماس با ما در میان بگذارید.

سعی ما بر این بوده که تا به‌حال نامه‌ای را بی‌پاسخ نگذاریم.

 

نظرات  (۵۱)

سلام
خسته نباشید چند سال طول میکشه در آی کی دو به درجه ای برسی که بشه تدریس کرد و اینکه به نظر شما مشکلی توی استایل آی کی دو درست نمیشه اگه رشته ای ضربه ای مثل کیک بوکسینگ رو باهاش ترکیب کنی اینجوری میشه خیلی از ایراد های هر دو رشته رو از بین برد بعد اینکه یعنی ای کی دو اثلا مسابقه و مبارزه نداره؟؟ مگه میشه!!   /  یاعلی ولی الله
پاسخ:
سلام
- زمان مهم نیست. هنگامی که به تسلط قابل قبولی رسیده باشی
- نه چرا بخواییم آی‌کی‌دو رو با کیک بوکس میکس کنیم؟ به شما حق می‌دم چون با هویت تکنیکی و غایت فلسفی این رشته آشنا نیستید تصور می‌کنید ناقص است... خیر این طوری نیست.
سلام. چندین و چند بار درقسمت های مختلف وبلاگتون سوالت مختلفی رو درمیون گذاشتم و تاحدودی درهمشون به جواب رسیدم اما دوسوال بسیار مهم دارم که قبلش میخوام بگم که لطفا اینطور جواب ندین که"باید خودتون بهش برسین یا درکش کنین یا لمس کنین"متشکر!
1_حداقل برای من مشکل هست که باور کنم کسی که دومتر بازو داره و خلاصه اندام روفرمی داره و از قدرت خوبی(درحدو اندازه ظاهر هیکلش) برخورداره(برای درک بیشتر موضوع چندتا از عکس های افراد بدنساز و.. را سرچ و مشاهده کنید) نتونه دربرابر یک ایکیدو کار نه حرفه ای ولی کارکرده به صورت اصولی و کاملا مطابق با انچه ایکیدو میخواهد ازخودش دفاع کنه یا اونو مغلوب کنه (همونطور که خودتون گفتین شکست برای ی ایکیدو کار یعنی مرگ چون سامورایی ها بر سر مرگ و زندگی _جنگ_میکردن)( نه مثل برخی از دعوا های خیابانی برسر یک سری مسائل خنده دار _دعوا_کنن)بنابراین باید چیز قوی باشداما:
خلاصه میخوام بگم ایکیدو ویا اصلا اساتید ایکیدو یا بزرگان اونا مثل سیگال ودیگران که نه تنها اندام رو فرمی ندارن بلکه تاحدودی بدنی غیر ورزشی دارن!چطور میتونن دربرابر یک فردی که از شکم،بازوها،پاها،دستهاو مشتهای قوی و روفرمی برخورداره ازخودش وبرای نمردن دفاع کنه؟
شاید درجواب بخواید بگین که ایکیدو قدرت حمله کننده رو به خودش باز میگرداند اما بالاخره چطور ؟ با جادو و جنبل که نمیشه!! بالاخره باید ی کاری ازخودش بکنه یانه؟ قدرتی زوری توانی چیزی دیگه؟!!
اصلانمیخوام ایکیدو ببرم زیر سوال
ولی احساس میکنم بیشتر جواب این سوال رو میشه با نشون دادن نحوه اجرا فنون داد ویا به هرشکل دیگری..
2_قدرت کی اگر واقعیت داشته باشد پس قدرت بسیاری رو به شخص دارنده اون ویا شخصی که ازاون استفاده میکنه میده پس چرا اوسنسه وشیبا پدر ایکیدو از این قدرت در جاهای دیگر مثل وزنه برداری و... استفاده نکرده که کمی این قدرت رو نشان بده؟

پاسخ:

سلام دوست عزیز.
این خیلی خوبه که به ما اعتماد می‌کنید و دغدغه‌ی فکری‌تان را در میان می‌ذارید. تقریبا متوجه مسأله‌ی شما شدم (هرچند سؤالتان را بد مطرح کردید). نحوه‌ی غلبه، نه با جادو جمبله نه با زور و قدرت... یه چیز منحصر به‌فردیه که تو رشته‌های دیگه کمتر بهش توجه شده. این متد رزمی کاملا علمی و کاربردی است. در حقیقت آی‌کی‌دو از استراتژی متفاوتی در مبارزه‌ رزمی استفاده می‌کنه. اگه ماهیت این استراتژی رو بفهمید و تفاوتش  را با استراتژی جنگی سایر رشته‌های رزمی درک بکنید، پاسخ سؤالتان را گرفته‌اید. پیگیری شما در پرسش نشون می‌ده که خیلی علاقه‌مند به فهمیدن هستید. پس لطفا با دقت مطالعه کنید، می‌خوام پاسختان را علمی و دقیق بدهم:

کلیت استراتژی رزمی آی‌کی‌دو (و سایر رشته‌های سامورایی مثل جوجوتسو و...) بر کلیدی‌ترین اهرم‌های فشار تکیه داره. یعنی چی؟


- «کلیدی‌ترین» یعنی حساس‌ترین و آسیب‌پذیر‌ترین نقاط حساس بدن حریف مثل مفاصل و عصب‌ها
- هر «اهرمی» هم شامل نقطه‌ی هدف، تکیه‌گاه و مدخل نیروست که به وسیله‌ی اون، با کمترین میزان نیرو اجسام بزرگ را جابه‌جا می‌کنید.
- «کلیدی‌ترین اهرم فشار» یعنی به جای تقابل با کلیت نیروی حریف، بر نقاط حساس بدن او اهرم می‌شوید. در نتیجه با کمترین میزان فشار، بیشترین نیرو و به تبع بیشتری درد و حرکت را به حریف منتقل می‌کنید. اینجوریه که تکنیک بر قدرت بدنی غلبه می‌کنه.

کوئیچی توهه سن‌سه

مثالی می‌آورم تا فهمش راحت‌تر شود:

«بر فرض حریف مقابل من - که یک قوی هیکل ورزیده با 120 کیلو وزن است - قصد تهاجم دارد. خوب اگر بخواهم با کل زور و هیکل او مقابله یا حداقل از خودم دفاع کنم، باید کلی از او ورزیده‌تر باشم تا بر او چیره شوم. من مبارزه‌های این تیپی را شبیه مقابله‌ی دو کرگدن می‌بینم. آن‌که زورش بیش‌تر، چیره‌تر است. خوب این هم نوعی استراتژی در مبارزات تن‌به‌تن است که تو خیلی از رشته‌های رزمی حاکمه. ولی آی‌کی‌دو (وحتی رشته‌ی مشابه‌ش، جوجوتسو) از استراتژی متفاوتی تو رزم استفاده می‌کنه. تو این استراتژی به جای تقابل، بر اهرم‌های فشار بر نقاط کلیدی تکیه داره طوری که نقاط دیگه جسم هم درگیر بشن.
حریف قوی حمله می‌کنه ولی یکهو با یه حرکت غافلگیرانه، دستش پیچ می‌خوره. احساس می‌کنه انگشت شصتش قفل شده و به تبع، مچش درگیر، آرنج و کتفش پیچ خورده. این‌جا دیگه اندام رو فرم و قدرت بدنی بالا معنایی نداره. چون از شدت دردِ مفاصل، زورش نصف و به هر جایی کشیده می‌شه. حتی تکنیک‌های پرتابی... شما فکر کردید تکنیک‌های پرتابی تو آی‌کی‌دو زوریه؟! خیلیا چون نمی‌فهمنش بهش انگ نمایشی می‌زنن. خیر! تو آی‌کی‌دو حریفو مثل گونی از زمین بلند نمی‌کنن، اونو از شدت درد به پرتاب هدایتش می‌کنن. یعنی یه کاری می‌کنن حریف از شدت درد مجبور به پرتاب بشه.
شگرد استراتژی رزمی آی‌کی‌دو اینه که حریف ما اون 120 کیلو تن ورزیده نیست. حریف ما مثلا اون چند گرم دست، گردن، مچ و پاها و هر نقطه‌ی حساس (مثل مفاصل و عصب‌ها) است؛ نه کل هیکل! و جالبه، همون چند گرم، اهرم فشاری می‌شه برای کنترل کل بدن و حریفو از شدت درد زمین گیر می‌کنه. برای همینه بهش می‌گن دفاع شخصی. امیدوارم تا به حال متوجه شده باشید که جادو جمبلی در کار نیست. کاملا حقیقی، علمی و کاربردی است.

باز تأکید می‌کنم تا با یه آی‌کی‌دوکای حرفه‌ای درگیر نشید، نمی‌تونید کامل لمسش کنید.



در مورد نیروی درون هم سؤالی پرسیدید. ظاهرا نیروی درون را درست متوجه نشدید. نیروی درون سحر و جادو نیست. ما دیگه نگفتیم پدر آی‌کی‌دو جادوگره و مثلا با نیروی کی هالتر بزنه! برای این‌که نیروی درون را درست متوجه شوید حتما این داستان را مطالعه کنید. به شما درک بهتری در مورد ماهیت نیروی کی و کاربرد آن در آی‌کی‌دو می‌ده:
http://aikido.blog.ir/post/ki-1

من اگر ۱۲روز یک ساعت ایکیدو کار کنم میتونم از خودم به خوبی دفاع کنم یا مدت زمان بیشتری نیاز دارم که بتونم باحرکات ایکیدوازخودم در مقابل حریف دفاع کنم.باتشکر از شما
پاسخ:
اگر نظرات مطرح شده در زیر را خوب مطالعه کنید شاید جوابتان را بگیرید. خیلی‌ها سؤالات مشابه شما مطرح کرده‌اند و ما پاسخشان را داده‌ایم. ولی اگر باز احساس می‌کنید جوابتان را نگرفتید، می‌تونید پرسش ها و دغدغه‌هاتون رو تو قسمت تماس با ما مطرح کنید.
آدرس ایمیلتون رو هم درج کنید تا با شما مکاتبه کنیم.
سلام. من میخواستم بپرسم که از نظرشما ایکیدو بهتره یا کونگ فو؟ رشته ی ایکیدو در برابرضربه های پا و دست میتواند دفاع کند یا فقط از ضربه های ودست میتواند دفاع کند.یک سوال دیگه هم هست که اگر در برابر حریف دفاع کنیم مچ حریف اسیب میبیندیاخیر.باتشکر از جواب شما دوست عزیز

پاسخ:
سلام
هیچ رشته‌ای برتر نیست. هرکدام به جنبه‌ای از مبارزه تکیه دارند.
حمله‌ی دست یا پا، در آی‌کی‌دو این جزئیات مطرح نیست. شما می‌آموزید چطور انرژی حریف را به صورت کلی مهار کنید. حال چه ضربه‌ی دست باشد چه پا و چه گرفتن.
آی‌کی‌دو به صورت کاربردی می‌تواند بسیار خطر آفرین باشد. آسیب‌‌های جبران ناپذیری به حریف وارد می‌کند. هنر این است که حریف خشمگین را بدون آسیب مهار کنیم و هدف آموزش‌های تکنیکی آی‌کی‌دو همین است. وگرنه شکاندن و خرد کردن که آسان است. آسیب رساندن به مچ یا هر مفصل دیگری، بله شدنش که می‌شود. اما از نظر ما آی‌کی‌دو کاران یک کار غیر اخلاقی است.
سلام. من ۱۲سالمه ومیخواستم بگم من ایکیدو کار کنم بهتره یا کونگ فو.من دنبال دعوا نیستم ولی میخواهم از خودم در دعوا دفاع کنم.ایا رشته ی ایکیدو در برابر هرحمله ی دست و پامیتوان از خود دفاع کرد. کدامیک از رشته هایی که گفتم از نظر شما بهتر است؟باتشکر از شما
پاسخ:
سلام
این پاسخیه که خودتون باید کشفش کنید. با پاسخ من و دیگران هم به این کشف نمی‌رسید. خودتون باید جست‌وجو کنید.
سلام. من میخواستم بپرسم افراد 13ساله میتونن آیکیدو کار کنن و آسیبی به بدن من نمیزنه.باتشکر
پاسخ:
سلام
خیر. اگر اصولی تمرین شود، آسیبی نمی‌رسد. اگر آی‌کی‌دو، از همین سن تمرین شود، بسیار عالی است، یک سرمایه گذاری بلند مدت انجام داده‌اید و ثمره‌اش را در 18 سالگی خواهید دید.
من یادمه زمانی که آی‌کی‌دو را شروع کردم، ارشد ما 19 ساله بود که استاد امور آموزشی ما را به او سپرده بود. یک رزمیکار مستعد، با روحیه بالا، و مسلط به فنون و تکنیک‌ها. چون از سنین نوجوانی شروع کرده بود.
با سلام و احترام 
تشکر از سایت خوبتون.میخوام به من بگویید ایا ایکیدو در مبارزات خیابانی فایده دارد یا نه؟؟اگر دارد چند سال باید برایش زحمت کشید تا بتوان از خود دفاع کرد؟؟
پاسخ:
سلام
بله. اگر درست و اصولی تمرین شود و برای آن خوب وقت بذارید، نتیجه می‌دهد.
- حداقل با روزی 2 ساعت تمرین در 7 روز هفته، 3 ساله به پیشرفت‌های خوبی می‌رسید.
- سه روز در هفته روزی یک ساعت و نیم، بیش از 6 سال زمان می‌خواهد.
- اگر هم غیبت‌های متوالی داشته باشید و یا در طول کلاس بیشتر وقتتان را به صحبت بگذرانید، بدیهتا توقع پیشرفت نداشته باشید.
سلام 
مقاله در مورد آیکیدو و همه نظرات عزیزان رو خوندم
خداروشکر درمورکاربردی بودن یا  نمایشی بودن آیکیدو نیازمندیک مقاله قوی بود که شما به راحتی ازپس این کار برآمدید،اینقد مطالب پربار بود که واقعا به وجد اومدم که تشکر ویژه ازشما کنم
 من ۲۵ سالمه و  ۵سال بدنسازی کار کردم که بعد به پوچی رسیدم چرا که بعد ازمدتی دور بودن ازورزش بدنسازی و افت عضلات به این نتیجه رسیدم که یک ورزش رزمی انتخاب کنم
با یکی ازدوستانم که دان۱جودو داره باهاش در خصوص دفاع شخصی بحث کردم وبه من گفت دفاع شخصی شامل هاپکیدو،جوجیتسو و آیکیدو هست اما برای اینکه بهت بگم کدومش انتخاب کنی با دوستان خودش مشورت کرد و به من آیکیدو رو معرفی کرد،و جلسه اولی که رفتم باشگاه آیکیدو و احترام ها و ذکر نام مولا علی برایم جالب بود ،چرا که اونایی که بدنسازی رفتن میدونن جو اونجا چطوریه( از لحاظ پوشش،موزیک و...) و تاموقعی که تکنیک نخوردم پی نبردم که پرتاب نمایشی هست یا بخاطر درد روی مفاصل مجبور به افت شد(قابل توجه یکسری از عزیزان)
الان از اون موقع ۵ماه میگذره ومن به تازگی کمربند نارنجی گرفتم وهمه کسایی که درمورد آیکیدوشک دارن اینو بهشون بگم متناسب با علاقشون پیش برن
ببینید دوستان شعار ورزش های رزمی اینه تن را باید شلاق زد تا روح آزاد شود
من از موقعی که آیکیدو یادگرفتم نسبت به قبل که روحیه خشنی داشتم الان به آرامش درونی رسیدم،فراگیری فنون لازمه این نیست که حتما توخیابون درگیر بشی یا یکی از دوستان گفته بود که احترام برام سخت هست ،فارغ از ورزش رزمی که فنون شرقی هست احترام به استاد و معلم و بزرگتر هم ریشه در فرهنگ و دین ما داره
پاسخ:
سلام
بسیار عالی. ممنونم از شما که نظرتان را با ما و سایر مخاطبان در میان گذاشتید.
onigai shemas
سلام
دوست عزیز مطالب را کامل مطالعه کردم. ممنون بابت جمع آوری آن ها.
سوالی که از خدمتتان دارم این است که آیا این رشته در برابر نزاع خیابانی از آیکیدوکا محافظت می کند ؟؟
پاسخ:
سلام
گفتن این حرفا فایده‌ای نداره. چون صرف ادعا نیاز به دلیل داره و این‌جا (فضای مجازی) جای استدلالش نیست.
چون پرسیدید می‌گم: خروجی‌های حرفه‌ای که من دیدم، بله! کم رزمی‌کارایی نیستن. از یه آدم خبره تو فنون دفاع شخصی چه توقعی دارید؟... تخصصش مهار حریفه. منظور من هم از آدم حرفه‌ای،‌ کسیه که حداقل 10000 ساعت تمرین مستمر داشته.
شما چه توقع و تصوری از نزاع دارید؟ آی‌کی‌دو از یه منظر کاملا ناجوانمردانه‌س. چون اصلا دنبال سرشاخ شدن با حریف نیست. تمام شگرد آی‌کی‌دو بر غافلگیری و حمله از جهاتیه که حریف اصلا توقعشو نداره. برای همین آی‌کی‌دو کارا اصلا دنبال درگیری یا نزاع نیستن. یا درگیری رو با گفت‌وگو حلش می‌کنن یا اگه فایده نداشت، یکهو تا حریف به خودش بیاد، محکم خورده زمین، کتفش داره از جا درمیاد.
درود بر شما نوروزتون پیروز
من الان دو ساله دارم کاراته سبک شوتوکان کار میکنم و الان تصمیم گرفتم در کنار کاراته سبک آیکیدو را هم آموزش ببینم الان میخواستم بدونم آیکیدو و کاراته در کنار هم کار بشن لطمه‌ای بهم وارد نمیکنن
با سپاس فراوان
پاسخ:
اگر در رشته اولتان تا حدودی پیشرفت کرده باشید، تمرین رشته دوم اشکالی ندارد. در غیر این صورت، اصلا توصیه نمی‌شود.
سلام و خسته نباشید
سال نو مبارک باشه و امیدارم همه چیز بر وفق مراد پیش بره .
بنده دختری 28 ساله هستم و بسیار علاقه مند به رزمی و ساکن تهران ، می شه گفت از صبح تا شب همش در حال فیلم رزمی دیدنم .
دوران دبستان کاراته کار می کردم و رهاش کردم تا حدود 15 سال بدنم کوچکترین ورزشی ندید تا چندماه پیش که رفتم تای چی اما فقط چند جلسه طاقتشو داشتم و اونو هم کنار گذاشتم چون حوصله حرکات کند و مدام فرم گرفتن ندارم . البته هزینشم زیاد بود ، هر 4جلسه 70 تومن بود. که برای من زیاده.
حتی باخودم گفتم حالا که هیچی پیدا نمیکنم برم یه سر ایروبیک ببینم چی هست ، فقط 4 جلسه تحمل کردم و بی خیال شهریش هم شدم و دیگه نرفتم خیلی خستم کردو به نظرم خیلی کسل کننده اومد و از خودم خجالت کشیدم و عصبانی شدم که با اون همه عشق رزمی رفتم سر از ایروبیک درآوردم .
گشتم دنبال کیک بوکس و موای تای و حتی بوکس اما برای دخترا زیاد پیدا نمیشه ویا هزینه های خیلی زیادی دارن.
الان هم به آیکیدو و نینجوتسو علاقه مندم ، متوجه شدم که نینجوتسو آکروبات زیادی داره که خودم میدونم از پسش برنمیام ، اما آیا آیکیدو برای من مناسب هست؟
هیچ تصوری در مورد اینکه اصلا آیکیدو و نینجوتسو چطور آموزش داده میشه ندارم .
دلم میخواد یه چیزی انتخاب کنم و برم و برای همیشه دیگه ادامش بدم .
واقعا از سردرگمی خسته شدم .
امیدوارم شما راهنماییم کنید.
پاسخ:
سلام. متشکرم از شما. سال نو را هم به همه مخاطبان عزیز تبریک می‌گم.
خیلی مهم است که آدمی دنبال علاقه‌ی خودش برود. زندگی خودش رو با چیزی پر بار کند که خودش آگاهانه برای خود انتخاب کرده نه این‌که دیگران برایش انتخاب کرده باشند. اگر ما هنوز پی نبردیم که مناسب چه چیزی هستیم، می‌ارزد برای پیدا کردنش بارها زمین بخوریم. این‌ها شکست نیست، تجربه‌است! شما ورزش تای‌چی و ایروبیک رو تجربه کردید. حداقل پی بردید که این‌ها مناسب شما نیستند. این ارزشمند است. شاید نین‌جوتسو یا آی‌کی‌دو را هم رفتید و آخر سر به جمع آن تجربه‌ها اضافه شدند. شاید هم نه! به هر حال نه من و نه هیچ کس نمی‌تواند (بهتر از خودتان) برای شما انتخاب کند. شما حداقل این‌قدر شهامتش را داشتید چیزی را که مناسب خودتان ندیدید، فورا رهایش کردید. این یک امتیاز مثبت است. اما مهم این است که مأیوس نشوید و این مسیر را ادامه بدهید که قطعا در این صورت آینده درخشانی در انتظارتان خواهد بود.
هیج ماست فروشی نمی‌گوید ماست من ترش است. ولی من نمی‌گویم ماست ما شیرین است. چون خودم ماست‌های زیادی را تجربه کردم و آخر سر این یکی را مناسب دیده و برای خودم انتخاب کردم. احساس کردم این یکی همان سیستم هنر رزمی است که مناسبش هستم و می‌ارزد عمرم را برای آن صرف کنم. ولی چرا بیایم و علاقه‌ خودم را برای دیگران پیشنهاد کنم؟! من خودم را مناسب سیستم‌های هنر رزمی ساموراییان (مثل آی‌کی‌دو و جوجوتسو و کن‌جوتسو و...) دیدم. هرکسی هم علایقی دارد و برای چیزی ساخته شده. این را به شما گفتم چون در مسیر یافتن علاقه درونی ممکن است خیلی‌ها سعی کنند به شما القا کنند، ماستشان شیرین‌ترین و بهترین ماست دنیاست. این حرف‌ها را جدی نگیرید. آن‌چه اهمیت دارد پیگیری شهود درونی خودتان است. (تا جایی هم که بنده اطلاع دارم خانم‌ها تو این مسأله از آقایان حرفه‌ای‌ترند) خلاصه‌ حرفم این است: این مسیر خودتان را ادامه بدهید. پیشنهاد بنده این است که آی‌کی‌دو، نین‌جوتسو یا هر هنر رزمی دیگری که مد نظرتان بود، بروید کلاس‌هایشان را از نزدیک ببینید. از اساتیدش مشورت بگیرید. روش تمرینی و رزمی آن‌ها را از نزدیک بررسی کنید. هر کدام را پسندیدید، چند جلسه به صورت آزمایشی در آن کلاس شرکت کنید. خوشتان هم نیامد کلاس دیگری را دنبال کنید.
امیدوارم رشته رزمی مورد علاقه‌ی خودتان را پیدا کنید و از همه مهم‌تر استاد مناسب خودتان را.
موفق باشید.
سلام. میخواستم بدونم که سبک های مختلف ایکیدو باهم چه تفاوتی دارند و ویژگی های هریک چیست ؟
پاسخ:
علیکم السلام
تفاوت آن‌چنانی که فکر می‌کنید با هم ندارند. هرکدامشان در عین اشتراکات فراوان، به یک جنبه از آی‌کی‌دو بیشتر توجه کرده.
مثلا سبک ایواما بر سلاح تأکید بیشتری دارد،
شین‌شین‌توئیتسو بر تقویت نیروی درون،
تومیکی ریو بر جنبه‌های رقابتی،
یوشین‌کان (به جهت این‌که محصول پیش از جنگ جهانی بود و آن‌زمان پدر آی‌کی‌دو بر جنبه‌های کاربردی آی‌کی‌دو توجه داشته تا جنبه‌های فلسفی و معنایی آن) کاربردی و خشن بودن تکنیک‌ها نمود بیشتری دارد. (البته این حرف معنایش این نیست که از همه سبک‌ها برتر است.)
آی‌کی‌کای هم که خود را شاخه مادر آی‌کی‌دو می‌داند.
چیز مشترک بین اغلب این سبک‌ها این است که هرکدام معتقد است روش آن‌ها همان ادامه راه پدر آی‌کی‌دوست.
سلام
مقاله ای مفید بجاومتنی خودمونی بود
سوالی داشتم من بسته های آموزش چندرشته رزمی رادیدم تهیه کردم سنجیدم ونتیجه این بودکه من مجذوب آیکیدووفنون اون شدم
حالاسوال اینجاست من ازطریق بسته آموزشی آیکیدو که ازطریق کامپیوتره خونه میخام آموزش ببینم وهیچ شرایطی برای رفتن به کلاس حضوری ندارم آیا باعلاقه وپشتکار وباتمرکزبرتمامی فنون میتونم به یادگیری درسطح مطلوبی برسم؟؟
خیلی ممنون وتشکر
پاسخ:
سلام
متشکرم از نظر لطفتان.
متأسفانه خیر، مهارت‌های رزمی بدون حضور در محضر استاد، بدون تمرین با یک نفر دیگر (شاگردان) تقریبا هیچ است. به خصوص مهارت‌های پیچیده آی‌کی‌دو.

سلام بر سنسی عزیز که وقت گزاشتین و نکته های خوبی رو برای ایکیدو بیان کردین راستش من ۲۵ سال رشته ی رزمی کار میکنم و دان ۵ تکواندو هستم و خیلی از رشته های رزمی رو کار کردم اما به غیر از این نکاتی که گفتین یک ویژگی در ایکیدو وجود داره که من در هیڃ رشته ی ورزشی پیدا نکردم اون هم این است که در ایکیدو هرڃه بیشتر کار میکنید بیشتر بر تکنیک ها تسلط پیدا میکنید اما با احترامی که به دیگر رشته ها خصوصا رشته خودم تکواندو دارم با بالا رفتن سن توان انسان کم میشه و دیگه توانایی اجرای اون تکنیک ها وضربات رو نداره ما در شهر خودمانکسی رو داریم که با ڃشم نابینا تکنیک میزنه و باعث تعجب اساتید دیگر رشته ها شده تکنیک های ایکیدو زور بازی نمیخواهد بلکه فکری باز تمرین و تسلط بر تکنیک ها رو میطلبد با تشکر از  وبلاگ خوبتان
پاسخ:
متشکرم از نظر ارزنده شما
سلام .
اول می خواستم از شما بابت سایت خوبتون تشکر کنم. 
من یک راهنمایی از شما می خواهم. ببینید دوست عزیز من خودم تقریبا یک سال کنگ فو توا کار کردم و حقیقتش تو این مدت پیشرفتی نداشتم.  نه به خاطر کم کاری و سابقه کم بلکه به خاطر ضعف آموزش . حالا به دنبال یک ورزش رزمی خوب میگردم. ورزشی که من میگم بیشتر برای دعوا هست البته من به شخصه انسان ارومی هستم ولی متاسفانه تو جامعه ما هستد افرادی که برای ادم به دلایل مختلف مشکل ایجاد می کنند.  و چون من چند بار در این موقعیت ها قرار گرفتم تصمیم گرفتم ورزش رزمی را انتخاب کنم که برای دعوا تو خیابان مناسب باشد.  من در تحقیقات و پرسوجو های که کردم به دو ورزش موی تای و ایکیدو رسیدم.  حال از شما راهنمای میخواهم که بین این دو کدوم بهتره؟ دونفر که ازدوستان که رزمی کار بودند گفتن مویتای البته یکنفر شش سال سابقه دراین رشته داشته.  ولی یکیدیگه از دوستان بهم گفت ایکیدو لطفا راهنمایی کنید کدوم بهتر؟ البته مد نظر داشت باشید تو جامعه الان خیلی از افراد خودشون رزمی کار حرفه ای و قوی هستند.
درآخر می خواستم سوال کنم امکان داره کسیاز ایکیدو تومسابقات قفسی مثل ام ام ای بتونه قهرمان بشه ؟ یا اصلا توان رویاروی با رشته های دیگ مثل موتای جودو کشتی نینجوتسو نیوتون....وداره؟
پاسخ:
لطف کنید سوالتان را در قسمت تماس با ما به همراه آدرس ایمیل ارسال کنید. با شما خصوصی مکاتبه خواهم کرد.
به نظرم این که هرکسی سعی داره از سبک رزمی خودش دفاع کنه قابل تقدیره.ولی سبک های رزمی همه محدود هستن و انسان رو به همون سبک محدود میکنند.در اصل سبک مهم نیست.اون شخص و انسان از هر سبک و سیستمی مهم تره.پیروزی و شکست در مبارزه رو سبک تعیین نمیکنه،شخص تعیین میکنه.پس بهتره به جای این که بریم به دنبال سبک برتر رزم،خودمون رو در مبارزه صادقانه به چالش بکشیم و خودمون رو تبدیل به مبارز برتر بکنیم.
با سپاس از زحمات شما در معرفی این هنر رزم.
پاسخ:
متشکرم از نظر وزینتان.
سلام.وقت بخیر.ممنون از اینکه راجع به احترامات توضیح دادید.من هر جلسه که میرم کاملا متوجه میشم که بچه ها واقعا از نحوه احترام نشسته برای شروع هر حرکت خسته  میشن.و استاد هم ب با تنبیه شنا برای فراموش کردن احترام ،این خستگی و زدگی روبیشتر میکنه.حالا نمیدونم چه اتفاقی می افته که استاد خودمون میگه من تا دو سال اول نمیدونستم این رشته رو ادامه بدم یا نه و لی الان نسبت به تشریفات این رشته تعصب شدیدی داره ،طوریکه وقتی اوایل  راجع به احترامات زیاد ازش پرسیدم   عین یک ژاپنی به اصولش  و فلسفش پایبند بود و حرف منو درک نمیکرد.
همچنین  شاگرد ارشدش هم که یکبار به جای استاد اومده بود وقتی این مسئله رو عنوان کردم عین یک سامورایی گفت که اصل این ورزش احترام است  و به شدت دفاع کردم.با اینکه سن هرد و شون زیاد نیست.
حالا تصمیمم اینه که تا 6 ماه این ورزش رو ادامه بدم تا بعد ببینم چی پیش میاد.
البته این رو هم بگه که احترام به صورت ایستاده هم میتونه انجام بشه مثل کاراته که خودش ورزش اصیل ژاپنیه. ولی فقط با گفتن اوس و تعظیم احترام میذارن و به اصل کار میپردازن.
من که اصلا روحیم سازگار نیست ولی چه میشه کرد....
پاسخ:
سلام
اگر بخواهم نظر شخصی‌ام را با شما در میان بذارم، هر افراطی به تفریط می‌انجامد. کلا در هر اصول و روش تربیتی اگر در آن زیاده روی شود، نتیجه عکس می‌دهد.
اگر شما نمی‌توانید با روش مربی‌تان بسازید، مجبور نیستید پیش او تمرین بکنید. اساتید خبره و با تجربه زیادی هستند. برید باشگاه‌های دیگه.
سلام.خسته نباشیدمن حدود یک ماهه که ایکیدو رو شروع کردم.البته چند ساله با این ورزش و تاریخچه اون اشنا هستم.و فنون دفاع و پرتابی  خاص این رشته رو  واقعا دوست دارم .مشکلی که من با این سبک دارم و اذیتم میکنه .احتراما ت زیاد و تشریفات خسته کننده اش هست.اینکه برای شروع هر حرکت باید به نفر مقابل ان هم به صورت نشسته احتر ام بذاری و یا در ابتدا و انتهای مرور فن با استاد احترام نشسته بذاری و الفاظی رو بگی که فقط جنبه نمادین داره.و اینکه در ابتدا و انتهای هر کلاس تشریفات احترام به استاد بزرگ و مربی به زبان ژاپنی اجرا بشه.به نظرم هر چی که بیش از حد تکرار بشه لوث میشه مخصوصا این احترام که الحق ازاردهنده است.کاشکی احترام به صورت ایستاده و یا طبق فرهنگ خودمون بود.البته این تشریفات رو تو سبک نینجوتسو هم دیدم.الان موندم چکار کنم.از یک طرف علاقه زیادبه  به ادامه این ورزش که چند سال منتظرش بودم تا در شهرمون فعال بشه دارم و از طرف دیگه هر جلسه که میرم این وضعیت منو ازار بده. و وسوسه میشم که  این سبک رو رها کنم. لطفا راهنمایی کنیدامیدوارم بنده رو درک کنیدممنون از سایت خوبتون
پاسخ:
سلام. متشکرم که درددلتان را با ما درمیان گذاشتید.  در تکمیل حرفتان بگویم تمامی این دوجوها (نین‌جوتسو، کن‌جوتسو، ای‌آی‌دو، آی‌کی‌دو) که فضای خاصی دارند، به نوعی سفارت‌های فرهنگی شرق دور مثل ژاپن هستند. هر لباسی، هر فرهنگی داشته باشی، داخل این دوجو‌ها که می‌شوی، همه را کنار گذاشته و کاملا با فرهنگ شرقی داخل کلاس می‌شوی. تمامی مناسبات از لباس گرفته تا احترامات شرقی است. این مسأله دو نکته منفی و مثبت می‌تواند داشته باشد.
نکته منفی: کلا آشنایی با فرهنگ‌ها و آداب و رسوم ملل و لمس آن‌ها خوب است اما به شرطی که موجب نشود فرهنگمان را فراموش کنیم. اگر این سفارت‌های شرقی که تحت ماهیت هنر رزمی مطرح هستند، موجب تهاجم فرهنگی شوند، این مضر است ولی به شما اطمینان می‌دهم زیاد نگران این موضوع نباشید. از چیزی که باید نگرانش باشیم مواجهه ما با مغرب زمین است. جایی که هیچ احترامی برای آداب سایر ملل قائل نیستند و دم از دهکده‌ی جهانی با آرمان‌های آمریکایی می‌زنند.
نکته مثبت: این چیز‌هایی که می‌گویید زبان نمادین دارد، این زبان مشترک همه آی‌کی‌دوکاران دنیاست. شما تازه وارد این رشته شده‌اید و زیاد برایتان ملموس نیست. الان من نوعی آی‌کی‌دو کار می‌کنم و یک هویت مشترک با تمامی آی‌کی‌دو‌کاران دنیا دارم. حتی اگر به دوجو‌های کریستین تیسیه در فرانسه سر بزنم می‌توانیم زبان یکدیگر را بفهمیم. منظور این است که این هویت مشترک موجب تقویت ارتباطات اجتماعی با سایر رزمیکاران ملل دنیا می‌شود چون یک زبان مشترک داریم.
نکته دیگر در احترامات: قبول دارم هر چیزی از حد خودش فراتر برود لوث می‌شود. ولی این نکته را در نظر داشته باشید این رفتار‌ها بار تربیتی دارند و در شخصیت شما بی‌تأثیر نیست. احترامات در این رشته اثر گرفته از فرهنگ شرقی است که به شدت بر احترام به معلم و ارشد‌ها تأکید می‌شود.
نتیجه: به نظرم چیز زیاد مهمی نیست و خیلی حساس نشوید. اگر می‌توانید با آن کنار بیایید و سعی کنید آن را بفهمید. چون تمامی این آداب و به قول خودتان «نماد‌ها»، درونشان فلسفه‌ای خاص نهفته. اگر هم نمی‌توانید با آن کنار بیایید می‌توانید با استادتان در میان بگذارید.
موفق باشید
سلام
خسته نباشید، مطالب واقا مفید و جامع بودند.
من یک سوال از شما داشتم
أیا ای کی دو توی یک مبارزه ی ازاد(یه مبارزه ی بدون قانون، یا خیابونی)با رزمی کارانی از رشته های مختلف مثل (هنر های ترکیبی mma,ufc,ecka,wpka،کاراته بوکس و ...)کار امد و مفید هستش؟
و اینکه اگر کسی بخواد توی این رشته به درجه ایی بالا(منظورم اینه که از نظر قدرت زدن حرکات و فنون و ..)برسه چقدر تمرین و وقت لازمه
و سوال سومم اینه که چرا این ورزش مثل خیلی از ورزشای رزمی دیگه مسابقات رسمی برگزار نمیشه ینی توی جوامع کشوری و جوامع جهانی مسابقات ی برأی این رشته گزاشته نشده و زیاد شناخته شده نیست أیا مشکل از این رشته هستش یا خیر؟(امیدوارم منظور این سوالمو تونسته باشم درست برسومنم.
پاسخ:

سلام
نگران نباشید. منظور شما کامل دریافت شد. D:
سؤالاتتان تو حوزه کاربرد آی‌کی‌دو هستش که تو جای‌جای این وبلاگ به آن پرداختیم ولی در پاسخ به پرسشتان خیلی خلاصه و موردی توضیح می‌دهم. برای کارآیی این رشته به همین گفته اکتفا می‌کنم که پدر آی‌کی‌دو مدتی برای نیروی دریایی ارتش ژاپن آموزش رزمی می‌داد. یعنی به زبان خودمانی استاد تکاوران نیروی دریایی ارتش بوده بنابراین کاربرد آی‌کی‌دو جواب خود را پس داده. غیر از این، اگر می‌خواهید کارآیی حقیقی آی‌کی‌دو را متوجه بشوید کافی‌است در پیشینه آن مطالعه بکنید. پیشینه این رشته محصول دورانی است که در آن مسابقات قفس و رینگ و دعواهای خیابانی و هنرهای رزمی ترکیبی و چاقو‌کشی و غمه بدست بودن، بچه بازی به حساب می‌اومده. منظورم دوران فئودالی ژاپن یا حاکمیت شوگون‌ها بر ژاپنه. غمه که هیچ، شمشیر‌های برنده آن‌هم بدست جنگاوران قهاری از ساموراییان که هنگام نبرد، برای مرگ و زندگی می‌جنگیدند نه برد و باخت و ناک اوت یا امتیاز گرفتن... اگه با آن‌ها مقابله کنی، در یک چشم برهم زدن شرحه شرحه‌ات می‌کردند. یا در آن دوران اگر نیت کشتن کسی را می‌کردند (آن‌هم بی‌سروصدا) کافی بود یاغیان نینجوتسو را اجیر بکنند، باید جنگاور باشی تا از یک جماعت قاتل سرتاپا مسلح جان سالم به در ببری. پیشینه هزار ساله آی‌کی‌دو مولود چنین شرایط تاریخی است.


اگر یه خورده در پیشینه آی‌کی‌دو و تاریخ دوران فئودالی ژاپن مطالعه بکنید متوجه می‌شوید چرا این رشته اصلا محدود به رقابت نیست. غیر از این، فلسفه این هنر رزمی خیلی فراتر از مسابقات و فضای رقابتی است. اصلا فلسفه آی‌کی‌دو رو کنار بذاریم. تو این رشته یاد می‌گیرید حلمه رو از نطفه خفه کنید. یا اگه تو چنگ حریف افتادید، قبل از این‌که به قدرت برسد، او را به کنترل خود در می‌آورید. با این اوصاف چنین رزمی رقابت برایش معنا و مفهومی ندارد تا بخواهد مسابقات داشته باشد.
اگر هم کسی بخواد به درجه بالایی از این رشته برسه به نظرم باید بیشتر از 10 سال تمرین بکنه. اونی هم که می‌گن بعد از چهار سال مشکی می‌گیرن، اونوقت تازه آی‌کی‌دو تو ذهن طرف متولد می‌شه.

با سلام. من مدت هاست که دوست دارم یک سبک دفاع شخصی با پیشینه فلسفی قوی رو یاد بگیرم. اما متاسفانه انقدر باشگاه و استاد و سبک زیاد شده که انتخاب و تصمیم سخت شده. در حال حاضر دان سه فول کنتاکت کیک بوکسینگ هستم با چندین مقام و ... اما جای خالسچی یک سبک درگیری رو احساس میکنم. ایتچن روزها کمی به جوجیتسو متمایل شدم اما فلسفه و سابقه سبک هایی مثل آیکیدو رو بیشتر میپسندم. 
آیا شما در اصفهان جایی یا استادی رو میشناسید که این سبک رو به صورت اصیل و واقعی (و نه بزینسی و بدون دانش لازم) آموزش بدند؟ 
ممنون. 
پاسخ:
آقای زارعی اول از شما تشکر می‌کنم که نظر و سؤالتان را با ما در میان گذاشتید.
ثانیا با عرض پوزش ما سعی می‌کنیم جایی را معرفی نکنیم. (مگر موارد خاص)
اگر هم در موارد خاص (توهمین وبلاگ) دیدید که جایی را استثنائا معرفی کردیم دلیل بر تأیید آن‌ها نیست. ولو آن باشگاه استادش اعظم باشد و جایگاهشان برای ما محترم.
اصلا هدف این وبلاگ تبلیغ برای باشگاه‌ها نیست. هدف تولید محتوا و فعالیت‌های فرهنگی برای آی‌کی‌دو کاران عزیز است.
با سلام
من 48 سال سن و 80 کیلو وزن دارم. بدنی خشک و در عین حال قوی. آیا آی کی دو برای من ورزش مناسبی است؟ آیا در صورت جدیت در کار امکان پیشرفت دارم؟
پاسخ:
اگر بخواهید آی‌کی‌دو را به چشم یک ورزش ببینید، خیر توصیه نمی‌کنم. ورزش‌های هوازی بیشتر مناسب حال شماست. چون کلا رشته‌های رزمی اگر با ماهیت ورزشی قید بخورند، به همراه خود بسیاری از محدودیت‌ها (از جمله سنی و جسمی) را به همراه خواهند داشت. (مثل ورزش کشتی و جودو)
اما اگر بخواهید آی‌کی‌دو را به عنوان یک هنر رزمی ببینید، بله می‌تواند رشته مناسبی برای شما باشد. هنر اینجا ارزش پیدا می‌کند که دیگر محدود به فضای قهرمانی، رقابت، مبارزه نیست. هر کس به فراخور حال خود می‌تواند از آن استفاده و پیشرفت بکند. شما می‌توانید آی‌کی‌دو را به دیده یک روش برای رسیدن به آرامش درون دنبال بکنید و در ضمن آن با پیگیری تمرینات، حتما در مهارت‌های رزمی آن نیز پیشرفت خواهید کرد.
 ان‌شاءالله.
با سلام .معلومه که زحمت زیادی برای این مقاله کشیده اید و بسیار عالی و بی نقص بود.
من 2 ماه است که آیکیدو کار می کنم و کمر زرد دارم.من می ترسم کا اگ خدایی نکرده تو خیابون با کسی دعوام بشه (البته من تا حالا حتی با یک نفر هم دعوا نکرده ام)به راحتی در مقابل یک بوکسور یا کیک بوکسینگ کار شکست بخورم.چون همانطور که می دانید حدود 1 ماه فن آزاد کردن مچ آموزش داده می شود مانند/ شی هو ناگه /یا /ایکیو او موته /و ..... ولی فقط این فنون وقتی کار ساز هستند که حریف مچ را شل گرفته باشد مثلا من این فنون را  وقتی روی  پسرداییم یا کس دیگه اجرا می کنم به راحتی با سفت گرفتن مچ فن اجرا نمی شه .منظور من اینست که آیا می شه به آیکیدو اعتماد کرد؟ یا فقط توهم است؟ 
در ضمن من فقط کنجکاوم ، وگر نه هدف هنر های رزمی بالات از این هاست. با تشکر
پاسخ:
سلام دوست خوبم. نظرتان را مطالعه کردم و به یاد روز‌های اول خودم در این رشته افتادم. خیلی خوبه که این سؤالات در ذهن شما نقش بسته و بدانید که شک مقدمه‌ی یقین است به شرطی که واقعا به دنبال پاسخش برویم و آی‌کی‌دو را خوب بشناسیم.

مورد بعد، شما هنوز اول راه هستید، زیاد عجله نکنید. معلوم است که نمی‌توانید حتی به یک آدم ساده تکنیک بزنید. اصلا مسأله‌ی آی‌کی‌دو جزئیاتی مثل رها سازی مچ و یقه و فرار از ضربه نیست. آی‌کی‌دو یک کلیت است که در آن کنترل هر نوع حریفی را فرا می‌گیرید. درک این کلیت از فراگیری جزئیاتی مثل رها سازی مچ آغاز می‌شود و این‌قدر ادامه می‌یابد تا این‌که به خودتان می‌آیید و می‌بینید مشکی دان یک را گرفته‌اید. از این مرحله به بعد تازه آغاز تخصص‌های فنی آی‌کی‌دوست.
خلاصه‌ی کلام... مهارتِ کنترلِ حریف، بدون آسیب، بسیار پیچیده است. تسلط به چنین مهارتی زمان‌بر است و صبر و تلاش زیادی را می‌طلبد.
برای شما آرزوی موفقیت می‌کنم.
۲۲ مرداد ۹۵ ، ۲۱:۳۴ عرفان محمدی
هرکسی برای خودش یه نظری داره اما نظر من اینه که رشته ایکیدو بسیار به ادم ارامش میده من اولا ادم عصبی و دعوایی بودم اما وقتی وارد ایکیدو شدم ارامش زیادی گرفتم اما اگر بخواهیم از نظر قدرت بدنی و استفاده در درگیری ها بگیم ممکن است زیاد کاربردی نباشد اما نه اینکه رشته ضعیفی باشد اصلا من یکی از دوستانم سال ها ایکیدو کار میکرد یکروز درگیری پیش امد (البته ما اصلا مقصر نبودیم) طرف تا خواست مشت بزند قبل از اینکه خود طرف بفهمد دوست من انرا زمین زد پس نتیجه میگیریم همه چیز به خود ادم ربط دارد ( به خود ادم) چون حتی در رشته هایی مثل بوکس و موی تای جودو که قوی هستند من افرادیرا دیدم که کتک خورده اند پس همه چی به خود ادم ربط دارد اگر با عشق و با دقت ایکیدو را فرا بگیرید مسلما قویتر میشوید اما خود ادم هم باید به رشته علاقه داشته باشد علاقه و البته ایکیدو رشته ای است که بسیار ریزه کاری دارد و هزاران پایه دارد و به راحتی کمربند نمیدهند برای گرفتن کمربند زرد باید حداقل 9 ماه تمرین کنید و بسیار از مطلب مفید شما سپاسگذارم و ممنونم
پاسخ:
متشکرم از شما که وقت گذاشتید و نظر ارزشمندتان را در میان گذاشتید.
من در سالها پیش آیکیدو کار میکردم و استادی که داشتیم تاکیدش بر این بود که فنون را صحیح یاد بگیریم و باید به جایی برسیم که بصورت نا خدآگاه در شرایط مخطلف فنون را اجرا کنیم ( به قول خودمون فن توی بدنمون بافتد) و بعد از حدود 1 سال تازه مارا برد برای گرفتن کمربند زرد ( یادش بخیر)
اما میخوام تجربه درگیری را بگم
بعد از اون دوران من یه جایی با 3 نفر همزمان درگیر شدم که شاید کلا چند ثانیه درگیری طول کشید که  در اون مدت فقط با همون فنون کمی که بلد بودم و حرکات چرخشی که همشون را یه جورایی ناخودآگاه انجام میدادم باعث شد که کلا هیچ آسیبی نبینم و فقط اونها آسیب دیدند. (و البته بعدش فرار کردم :دی)
ولی واقعا اونجا متوجه کاربردش شدم.
با درود...من هفت ساله رزمی کار می کنم.و واقعا اصولی و با عرق جبین پیشرفت کردم.وینگ چون،جوجیستسو،هاپکیدو و آیکیدو.می خوام بگم آیکیدو یکی از بهترینهاست و تنها کسی می تونه در اینمورد اظهار نظر کنه که خودش اونرو کار کرده باشه(مثل کسیکه طعم غذایی رو چشیده و تجربه کرده باشه نه فقط شنیده باشه).آیکیدو اگه واقعی انجام بشه می تونه تمام استخوانهای دشمن رو خرد کنه.تمام قفل مفاصل کتف،گردن،پا،بازو،آرنج و مچ در آیکیدو جای داده شده.فرقش با هاپکیدو اینه که معمولا حرکات دورانی بیشتری داره.اما وینگ چون تهاجمی تره در حالیکه آیکیدو بین تهاجمی و تدافعی هست(یعنی تدافعی کامل و مظلوم هم نیست!).در آخر اینکه هر سبکی معمولا نقاط قوت و صعفی داره(یکی تمرکزش رو پا هست و یکی روی زمین و یکی رو دستها و یکی رو پرتابها و...) و اون کسی موفق هست که بتونه از هر سبکی تا حدودی سر در بیاره.تو این دنیا،هیچ چیز کامل و بی عیب نیست...با سپاس...
باسلام من ۱۷ ساله هستم وزن حدود ۸۵ کیلو و قد حدود ۱۸۰ به نظر شما بهترین ورزش دفاع شخصی برای من چی هست؟
پاسخ:
پاسخ این سؤال به خودتان بستگی دارد. خودتان به شرایط، علایق و استعداد‌هایتان بیشتر از همه آگاهید.
سلام
با تمام احترامی که برای همه ی سبک های رزمی قائل ام ولی باید بگم آیکیدو هم مثل کشتی کج و کونگ فو توا و خیلی از هنر های رزمی دیگه در یک مبارزه واقعی به درد نخور و بی فایده است
تمرین همچین سبک هایی فقط باعث هدر رفت پول و وقت میشه . و یه اعتماد به نفس کاذبی در انسان به وجود میاره که دوست داره با همه دعوا کنه و شاخ و شونه بکشه. و وقتی که کتک میخوره میفهمه که رشته ی به درد نخوری رو انتخاب کرده.

در یک مبارزه ی واقعی مثل مبارزات ufc ٩٥ درصد مبارزات تو وضعیت خاک تموم میشه

در یک مبارزه ی واقعی از حرکات نمایشی آی کی دو و حرکات چرخشی و جای خالی دادن اصلا خبری نیست.


من خودم گوجوریو کاراته کار میکنم. رشته ای که خوب باشه مثل کاراته سبک های زیادی ازش نشأت میگره. مثل کاراته که در ایران بالغ بر ١٠٠ سبک و در ژاپن ٣٠٠ سبک مشغول فعالیت هستند.
 نه مثل آی کی دو که فقط یه سبک ازش هست. اگه آی کی دو کاربردی بود تو یو اف سی همه خیلی زود حریف رو زمین مینداختن و پیروز میشدن!!!

قوی ترین سبک رزمی هم در یک جنگ تن به تن و یک به یک جوجیتسوی برزیلی هست.  اگه باور نمیکنی تو آپارات سرچ کن جوجیتسو برزیلی .  کلیپ هایی میبینی که این سبک ، همه ی مبارزان سبک های دیگه رو به راحتی در وضعیت خاک شکست میدن.

در آخر میخواهم بگم :   ترکیب کاراته + جوجیتسو برزیلی = شکست ناپذیری به معنای واقعی کلمه

این نتیجه ی ٣ ماه تحقیق عمیق من در مورد همه ی سبک ها و رشته های رزمی هست

کاراته هم هر سبکی خوب نیست فقط سبک هایی که ریشه ناهاته داشته باشن مثل گوجوریو و اوچی ریو. 
که البته اوچی ریو تو ایران نیست. ولی گوجوریو هست.
پاسخ:
جناب حیدری ممنونم که نظرتان را با ما درمیان گذاشتید. شما می‌گویید به خروجی‌ها توجه بکنیم و من در این مقاله و مقالات مشابه دیگر، می‌گویم که به پتانسیل‌ها توجه بکنیم. حرفای شما درسته. خروجی‌ها ضعیفه ولی اصل مشکل از کجاست؟ از روش‌های آموزشی با خود رشته؟ بیایید یه خورده منطقی فکر کنیم. اگه این رشته ضعیف بود که مجال پیشرفت (اون‌هم در این سطح جهانی) پیدا نمی‌کرد. از نطفه خفه می‌شد. اون هم در جامعه پرتنش ژاپن آن روزگار (زمان جنگ جهانی). به هر حال اگر آی‌کی‌دو خروجی‌های ضعیفی دارد، اساتید آی‌کی‌دو باید در روش‌های آموزشی آن بازبینی بکنند.
یه نفر نظری مشابه حرف شما برایمان ارسال کرد. همون بحث کارآیی آی‌کی‌دو و برتری رشته‌های دیگه است. ما پاسخ شما در این مورد را به این مقاله ارجاع می‌دهیم: دایتوریو، آی‌کی‌دو Vs جوجیتسو، جودو
اما در مورد مسابقات قفس یا همان UFC، زیاد اونو بزرگش نکنید. یه پدیده‌ایه محصول جامعه غربی و متناسب با شرایط فرهنگی و اجتماعی اون‌هاست. این پدیده‌، ایده‌ی هنرهای رزمی ترکیبی رو ترویج میده. واضحه که تو محدوده همچین پدیده‌ای، هرچی با این ایده نسازه محکوم به شکسته!
افق دیدتان را بالا ببرید. مبارزه واقعی یه چیزی فراتر از مسابقات قفسه. من به شما پیشنهاد می‌کنم این مستند را مشاهده بکنید: مستند طریقت رزم‌آوری (تأملی در رقابت 2) تو این مستند به مسابقات قفس از زاویه‌ی جدیدی پرداخته.
از پاسخگویی به سریع شما واقعا ممنونم و کمال تشکر را دارم.
این که می فرمایید جنبه های هنری آیکیدو را مدنظر قرار دهم.یعنی من امکان پیشرفت و یادگیری فنون مختلف در این رشته را ندارم و احتمال آسیب بالاست؟

اگر امکان داره برای من از طریق ایمیل مراکزی که میتونم آیکیدو را به صورت هنری یاد بگیرم معرفی کنید.

با تشکر فراوان
پاسخ:
تمرین آی‌کی‌دو به صورت حرفه‌ای دز خطر آسیب دیدگی را بالا می‌برد. این دیگر به خودتان بستگی دارد که می‌خواهید ملایم کار کنید یا به سبک استیون سیگال تمرین کنید. (البته این‌جا مربی نقش کلیدی دارد)
با عرض معذرت بنده علاقه‌ای ندارم جایی را معرفی کنم. کلاس‌های مختلف را بررسی کنید. شیوه تمرینی هر کلاسی را زیر نظر بگیرید. استادی را خواستید بشناسید به دست‌پرورده‌هایش (یعنی ارشد‌های کلاس) دقت کنید. استیل فنی ، اخلاق و... با مربی صحبت بکنید و ببنید چه می‌گوید. مولا علی (ع) می‌فرماید (شخصیت) آدمی پشت زبانش پنهان است. شناخت شخصیت مربی خیلی مهم است. شاگرد کسی بشوید که وقت و سرمایه‌تان را هدر ندهد.
مطلب دیگری بود برای پاسخگویی در خدمتم
سلام
از مطالب زیبای شما کمال استفاده را بردم.
من 28 سال سن دارم و در دوران نوجوانی کشتی می گرفتم(استعداد خوبی هم داشتم)اما در اثر بی احتیاطی مفصل شانه ام در رفت و پس از بهبود مجددا این اتفاق افتاد و در 1 سال 3 بار دست من از ناحیه شانه و کتف در رفت.و الان بیشتر از 10 سال هست که دیگه به طور جدی ورزش نکردم (البته تقریبا نرمش روزانه انجام می دهم)
با مطالعه مطالب شما و دیدن فیلم های مختلف رشته آی کی دو به این رشته بسیار علاقمند شدم.میخواستم ببینم آیا من هم می توانم در این سن و با توجه به اتفاق افتاده ورزش آی کی دو را یاد بگیرم؟و باید چکار کنم؟

ممنون میشم راهنمایی بفرمایید.
پاسخ:
سلام
به شما توصیه ‌میکنم پیش اساتیدی کار کنید که جنبه هنری آی‌کی‌دو برایشان مهم‌تر از جنبه کاربردی است. تا هم از تمرینات لذت ببرید و هم آسیبی متوجه شما نشود.
موفق باشید

سلام و خسته نباشید

یه مطلب به نظرم رسید گفتم با دوستان در میون بزارم، در ابتدای یادگیری آیکیدو سعی کنید به موارد خیلی پایه ای مثل: تنکان و کایتن خیلی بها بدید، فکر نکنید اینا که بابا پیه ارزش نداره، اتفاقا یکی از اصلیترین بخش های آیکیدو همین ساباکی ها و موارد پایه ای هستش که اگر در اونا استاد بشید در هر رشته ای که بعدا خواستید کار کنید هم بکارتون میاد.شک نکنید، حداقلش اینه در درگیری می تونید به نقطه امن برید و خودتونو حفظ کنید در مقابل ضربه. در مورد دوستانی هم که می خوان کلاس خانم ها شرکت کنند باید بگم  اساتیدی سراغ دارم منتها کیهون بیشتر کار می کنند البته در ابتدا شروع این یه حسنه، ولی اساتید با اخلاقی هستند. که تحت نظر یه استاد که  در 

زاپن آموزش دیده آموزش دیده اند، باشگاه آقایانش داخل مرزداران هستش ، باشگاه آریانا آیکیدو، که می تونین برید از استادش بپرسین تلفن بخش خانم ها رو بهتون میده.

۰۷ آبان ۹۴ ، ۰۲:۴۶ محمد گنجی مهر
و البته در مورد کوزوشی هم با گفت که بعضیا کوزوشی رو یک عمر سخت و بیهوده میبینن

اما اصل کوزوشی هماهنگی و سرعت و از همه مهم تر عکس العمل سریع هست تا نیروی حریف رو به جریان بندازیم .
عکس العمل سریع و به موقع باعث هدایت و کنترل بر حریف میشه و نیاز به تمرین بسیار داره
که البته این تمرینات هم در باشگاه حداقل باید حریف 20 درصد همکاری کنه 

پاسخ:
بسیار عالی.
ممنونم از نظرتان
۰۷ آبان ۹۴ ، ۰۲:۳۵ محمد گنجی مهر
بهترین شیوه تمرین آی کی دو تمرین همراه با آتمی هست .. به گفته استاد بزرگ هشتاد درصد یک درگیری ضربه هست ... 
سیستم استاد سیگال هم همینطور هست و با سبک وینگ چون ترکیب شده
خود من آی کی دو رو با وینگ چون ترکیب کردم تا به طور کامل در یک درگیری واقعی موثر واقع بشه و هیچ شکی توش نباشه .
سیستمی که با دفاع ها و ضربات یا اتمی های وینگ چون آغاز و با تکنیک ها آی کی دو پایان داره 
البته نباید فراموش کرد که باید تسلط بالایی روی تکنیک ها داشت تا بدون آتمی و با استفاده از کوزوشی هم تکنیک رو اجرا کرد 
من اکنون این سیستم رو تدریس میکنم . سیستم استیون سیگال
سلام، تشکر از مقاله مفیدتان، من به یادگیری فنون رزمی بسیار علاقه دارم اما نمیتوانم به هر استادی اعتماد کنم و پرسیدم از شاگردان اساتید را مفید ندیدم چون بیشتر مراد و مریدی است تا یادگیری. از طرفی در ایران کلاسهای مناسب برای خانمها کم است. در اینترنت برای آی کیدو خانمها سرچ کرده ام اما واقعا نمیشود اطمینان کرد. آیا برای خانمها هم کلاس می شناسید؟ و سوال دیگرم این است که ایا سبک تای چی برای دفاع شخصی مانند آی کی دو مناسب است؟تشکر
پاسخ:
اطلاع زیادی در رابطه با کلاس بانوان ندارم. فقط می‌دانم آیکیدوی بانوان زیر نظر خانم آق‌ساقلو تدریس می‌شود.
در مورد سؤال دومتان ، کاش می‌گفتید که چه جنبه‌ای از دفاع شخصی  مد نظرتان هست؟ قفل مفصل ، نوعی دفاع شخصی است ، ضربه نیز نوعی دفاع شخصی است. ببینید خودتان به چه نوع دفاع شخصی علاقه‌دارید؟
سبک‌های چینی عمدتا با ضربات همراه هستند. (مثل کونگ‌فو) ررزم‌های معمول ژاپنی (در تاریخ این کشور) با نظامیان سامورایی پیوند خورده بود که عمدتا حول قفل مفصل و فشار به نقاط حساس بدن حریف و پرتاب وی و حتی شکاندن استخوان و یا کشتن می‌چرخید. رشته کاراته(که سبکی ژاپنی است) متأثر از سبک‌های چینی است. وگرنه رزم‌های معمول ژاپنی (به اندازه سبک‌های چینی) تخصصی در ضربه نداشتند.
به شما پیشنهاد می‌دم این کلیپ را تماشا کنید تا با گوشه‌ای از میراث سامورایی‌ها آشنا شوید:

۰۲ شهریور ۹۴ ، ۲۲:۴۰ علی نامداری
سلام بر شما ، خدا وکیلی خسته نباشی . من خودم وبلاگ نویس بودمه میدونم چقدر باید تلاش کرد و زحمت کشید تا بشه یه وبلاگ یا یک وبسایت رو بالا کشید و همواره مطالبش رو بروز نگه داشت

من ۱۹ سالمه و خیلی به رشته های رزمی علاقه دارم ، البته تا قبل از اینکه این مقاله رو بخونم خیلی تردید داشتم بین چندتا از رشته های ورزشی ، ولی خدا رو شکر الان به لطف شما رشته آیکیدو رو انتخاب کردم

به نظر من و به قول شما هر مسلمان باید بتونه از خودش دفاع کنه و من هم امیدوارم در این رشته به آرامش درون برسم تا بتونم با مهارت در مقابل افراد زورگو از پس خودم بر بیام ، از این رشته خوش میاد چون بر پایه ی حمله نیست و فقط و فقط جهت دفاع از حملات حریفه

از یک ماه دیگه میخوام شروع کنم ، خیلی ممنونم از شما که باعث شدید در این راه مصمم بشم ، برام دعا کنید

در ضمن سایت خیلی فوق العاده ای دارین و از مطالبش کلی میشه استفاده کرد

بازم خسته نباشید ، در پناه حق
پاسخ:
متشکرم از نظر لطفتان.
إن‌شاءالله یک استاد با تجربه پیدا کنید و زیر نظرش مهارت رزم آی‌کی را به خوبی فرا بگیرید.
موفق باشید
سلام و خسته نباشید خدمت شمامن به ایکیدو خیلی علاقه دارم ولی توی شهرما خیلی از رزمی ها نیست ایکیدو هم نیست میخواستم اگه میشه چند ورزش تو مایه های ایکیدو باشه بهم معرفی کنید درسته که هیچ کدوم ایکیدو نمیشه امیدوارم بزودی توی شهر ما هم ایکیدو اموزش بدن ممنون اگه چند رتا رشته بگید
پاسخ:
هر رشته‌ای که از راهبرد جنگی روش آی‌کی (یعنی استفاده از نیروی حریف بر ضد خودش) استفاده می‌کنه به آی‌کی‌دو نزدیک‌تره. رشته‌های به خصوصی ، استراتژی روش آی‌کی برایشان غایت است. رشته‌هایی مثل دایتو ریو و چند سبک شمشیر زنی به خصوص.
سلام 
بنده دو ساله که ای کی دو کار میکنم چیزی که در این مدت در مورد ای کی دو فهمیدم اینه که ای کی دو بدون 
هماهنگی  و سرعت هیچ معنایی ندارد تمرین زیادی میخواهد تا یک ای کی دو کار بتواند از فنون ای کی دو در مبارزه استفاده کند
متاسفانه بسیاری از ای کی دو کاران فقط از جنبه نمایشی به این ورزش میپردازند که در این صورت در مواجهه با
یک رزمی کار حرفه ای قطعا شکست خواهند خورد
باتشکر

من قصد دارم برم;)

پاسخ:
موفق باشید
سلام من به ای کی دو خیلی علاقه دارم می خواستم ببینم چقدر زمان طول میکشه تا به یک مهارت قابل قبولی برسم؟
پاسخ:
سلام
بستگی به جدیت و پشتکار شما در تمرین دارد.
سلام ممنونم از شما که پاسخ دادید. یه دنیا ممنو ن چون سر دو راهی مونده بودم
سلام خسته نباشید من دان 3 تکواندو دارم از این ورزش خسته شدم و می خوام سبکم عوض کنم ایا به نظر شما این ورزش ای کی دو   برای خانمها مفید است با تشکر از شما
پاسخ:

سلام
به شما پیشنهاد می‌کنم کلیپ خانم اوکاموتو را تماشا کنید.

سلام جناب سال نو مبارک چند مطلب اولا شما ایا قبول داریند که وقتی خوابوندمون ودارند مشت ولگد بهمون میزنند وحتی چند چک ساده ما هم حق داریم بزنیم وزدنمون اشتباه نیست خیلی معذرت میخوام ولی وقتی این حرف به اکثر رزمی کارا میزنیم با اینکه خیلی واضحه انگار متوجه منظور ما نمیشند وهمش درس اخلاق که ورزش رزمی برا دعوا نیست میدند درسته که بعضی دعوا ها جزئی هست ولی خب همونم من نمیتونم ادای ادم با اخلاق دربیارم بعضی دعوا ها هم که خب لازمه مثلا یه نفر چند بار تکرار میکنه کاری یا موجب ضرر رسوندن به جسم ما یا جسم خانوادمونه وجونمون حتی مزاحم ناموسمون میشه میگیم اون موقع ها میخوایم از این تکنیک استفاده کنیم شروع میکنند شعار اخلاقی دادن که ورزش رزمی برا دعوا نیست یا حتی چیزای عجیب غریب مثلا مثل اینکه قوی ترین ورزشکار ضعیف ترینشونه یعنی اینکه یکی شل وول وکتک خور ودربرابر کتک ها کاری نکنه رو امتیاز میدونند یکی کامل صبح تا شب کمربند بخوره اگر طرفش بزنه میگند اشتباه کرده واگرم وایسه وبخوره قویه وکار درستی کرده شل وولی امتیاز میدونند ومیگند رزمی کار نباید مزاحم کسی بشه ولی انگاری اینا متوجه نشدند ما قرار نیست مزاحم کسی بشیم بلکه قراره اگه کسی مزاحم ما شد وما روداشت میزد باهاش مقابله کنیم شایدم فکر کردند ما دروغ میگیم وبه این بهونه میخوایم باهمه دعوا کنیم برا همین جواب درست نمیدند وهمش دو پهلو حرف میزنند تا تعیید نکرده باشند کاری از ما واقعا ما واضح حرف میزنیم شایدم واقعا این اعتقاد دارند که کتک خوردن ونزدن از بزرگ منشی هست خلاصه منظورم اینه که اگه هدف من از رزمی استفاده از تکنیک ها هنگام درگیری باشه کار بدی نکردم وقابل سرزنش نیستم واصلا بخشی از فعالیت رزمی درگیری هست بخش زیادیش مثلا کسی از پشت ما رو قفل کرده ما یه زیر پا میندازیم بخوره زمین تا از دستش راحت شیم این اصلا برا درگیریه دیگه روح اخلاقی این تکنیک کجا بود یا فرض کنید به حق یا ناحق شما رو کسی از پشت با کمربند داره خفه میکنه شما حق دارید بزنید متاسفانه دلایلی که اکثر رزمی کارا تو همین زمینه اخلاقی میارند هم تئوری وهم تو میدون عمل اصلا کاربردی ومنطقی نیست واگرم منظورشون چیز دیگه ایه باید بگم خوب نتونستند تفهیم کنند باز من مثال هایی تو یک یا دو متن دیگه میزنم امیدوارم این حرف من به اکثر سنسی ها بگید وجواب اونا رو بیارید واقعا که من از ترس این حرفای اخلاقی دوساله ورزش رزمی ول کردم وتو خیابونم خودم میدونم چه کار کنم امیدوارم سنسی ها برخلاف همیشه دلایلشون قانع کننده تر باشه
پاسخ:

سلام علی آقا.

حرفای شما کاملا درسته ، زیاد به حرف این مدل آدمایی که مته رو خشخاش میذارن حساسیت نشون نده. اینا درک درستی از اخلاق ندارن. آدم باید نرمال و متعادل باشه. رزمیکار واقعی به خاطر عزت نفسی که داره نیازی به اثبات برتری خودش نداره ، برای همین تو روابط اجتماعی‌اش با همه خوش برخورده اما در عین متانت ، مقابل ظلم سکوت نمیکنه.
اون بی سر و پایی که حرمت و حقوق دیگران را زیر پا می‌ذاره ، مستحق یک گوشمالی درست و حسابیه. اصلاً سکوت در برابر این مدل آدما ، حماقته! نه اخلاق مداری!
آمادگی رزمی و دفاعی لازمه‌ی هر مسلمانی است. برای اینکه ضعیف نمونیم و مورد ظلم واقع نشیم. اصلاً آدم ضعیفی که نتونه از خودش دفاع کنه ، مذمومه!
اخلاق در هنرهای رزمی در حقیقت خط قرمزیه برای تجاوز نکردن به حقوق دیگران. هنرجوی رزمیکار تا یکخورده تو رزم مهارت پیدا میکنه ، چون هنوز شخصیتش درست و محکم شکل نگرفته ، طبیعیه که یکم غرور و نخوت سرتا پاش را میگیره. دستورالعملهای اخلاقی برای اینه که جلوی این مسأله را بگیره (و نذاره یک فردِ مسلح به فنون رزمی تبدیل به یک تجاوزگر بشه) و شخصیت هنرجو را پرورش بده. آدمی که زود جوش میاره و نتونه احساساتش را کنترل کنه ، شخصیتش ضعیفه. همچین آدمی اگر به موازات پیشرفت در مهارت‌های رزمی ، خودش را اصلاح و تربیت نکنه ، تبدیل به یک حیوان وحشی افسار گسیخته خواهد شد. دستور العملهای اخلاق برای تربیت بُعد شخصیتی آدمه. مهارت‌های رزمی بدون عزت نفس ، بدون متانت ، بدون روحیه ایثار ، حس نوع دوستی ، کمک به دیگران ؛ به چه دردی میخوره؟
علی آقا شما رزمی را ول نکن. راه درست را بشناس و ادامه بده و کاری به حرف این و اون نداشته باش.
ممنونم از درد دلت با ما.
۰۴ اسفند ۹۳ ، ۱۰:۵۱ یوسف فهیمی
سلام . چهار ماه که آی کی دو رو شروع کردم . با عشق . آزمون کیو 5 دارم . ولی هنز نمی‌تونم اوکمی بزنم با اینکه تکنیک‌های این رده رو بی نقص می‌زنم . لازم به ذکر فق مائه اوکمی هام مشکل دارند ونگرنه اوشیرو‌اوکمی رو خوب اجرا می‌کنم! چه کنم استاد ؟؟؟
پاسخ:
سلام دوست عزیز. خیلی نگران نباش. معمولاً اساتید تو آزمون کیو 5 سخت نمیگیرن. برای اوکمی هم از پشت فضای مجازی هیچ راهکار کاربردی نمی تونم بدم جز اینکه بگم این مسأله را باید با استادت در میان بذاری و به راهکاراش عمل کنی.
موفق باشی.
سلام به شما دوست عزیز 
من 31 سال سن دارم و تا بحال اصلا هیچ رشته رزمی کار نکردم.
جدیدا خیلی علاقمند شدم که بتونم آی کی دو کار کنم.
سوالی که داشتم اینه که اولا برای سن من دیر نیست برای شروع؟
دوما برای شروع از نظر آمادگی جسمانی باید شرایط خاصی داشته باشم یا میشه توی تمرینات به شرایط دلخواه رسید؟
پاسخ:
سلام
برای آی‌کی‌دو سن مطرح نیست. آمادگی جسمانی خاصی هم نمی‌طلبه،فقط افت‌ها ، که اونهم به مرور تو تمرین جا میفته.

سلام خدمت شما دوست عزیز
من ایکیدو رو از نزدیک دیدم و یکی از دوستان نزدیکم ایکیدو کار هستن
اما خودم جودوکارم
با توجه به اینکه ایکیدو کاراته  جودو و خیلی دیگه از سبک ها سبک منفک شده از هنر مادر جوجیتسو بوده اند و در بین اینها جودو هم محبوبیت المپیکی بیشتری داره و هم مردم پسندتره و هم جمعیت بیشتری مشغول ب فعالیت در این رشته هستند بنده ب عنوان یک جودو کار با احترام زیادی که برای ای کی دو قایلم باید بگم بعید میدونم یک ای کیدو کار بتونه نیرو و حمله یک جودو کار رو مها کنه البته اگه جفتشون در یک سطح باشن....
بازم ممنون از مطالبتون

پاسخ:

سلام. بنده برای نظر شما احترام قائلم و اصلا به دنبال این نیستم که ثابت کنم آی‌کی‌دو برتر از جودو هست. من به عنوان یک جودوکار ایرادهای زیادی تو سیستم آموزشی آی‌کی‌دو می‌بینم یکی از اونها اینه که تو شرایط واقعی تمرین نمی‌کنند. کوزوشی درستی ندارن. نمایشی کار می‌کنند.رقابت ندارن. خوب چرا من اینجوری نگاه می‌کنم؟ چون سیستم رزمی جودو (یا حتی خود جوجوتسو) یه چیز دیگه است. در یک مبارزه با حریف گلاویز می‌شم و با یک کوزوشی درست ، تو بدنش قالب می‌شم و با یک موروته سه‌ئویی‌ناگه سر و‌ تهش می‌کنم!laugh درسته؟ تازه از نیروی عضلانی خودم مایه می‌ذارم. هدفم از مبارزه غلبه بر حریفه! اما به عنوان یک آی‌کی‌دو کار ، اصلا نیازی به نیروی عضله خودم ندارم چون قراره از نیروی حریف علیه خودش استفاده کنم. اینجاست که تفاوت‌ها خودش را نشون میده. من دیگه قرار نیست با حریف گلاویز بشم و باید از دایره تسلط حریف خارج بشم ، دیگه قرار نیست تو بدنش قالب بشم بلکه باید با هماهنگی با نیروی حمله‌اش ، کنترلش کنم ، کوزوشی و تای ساباکی‌ام هم به کلی فرق می‌کنه. تای ساباکی‌ام برای فرار از نقطه اقتدار حریفه نه پیدا کردن یک فرصت در گلاویز برای کوزوشی و مثلا تانی اوتوشی! کوزوشی هم برای وقتیه که حریف رو با تای ساباکی گیجش کردم و اونو به کنترل خودم درمیارم. تو آی‌کی‌دو هدف کنترل حریفه (یعنی غلبه فقط از راه کنترل نه از هر راهی) برای همین امر یادگیری را کمی سخت ‌تر می‌کند. یادگیریِ خرد کردن و شکاندن که خیلی راحت‌تر از یادگیری کنترل مسالمت آمیز است.

تو آی‌کی‌دو حرف اول را نیروی کی می‌زنه. دوست عزیز می‌دونی نیروی کی تو مبارزه یعنی چی؟...

یعنی تو مبارزه ناخودآگاه در مقابل عمل حریف عکس العمل نشون بدی. این هم وقتیه که قالب تکنیک‌ها تو بدنت ملکه شدن! یکی می‌خواد یقه‌ام رو بگیره ، بدون اینکه فکر کنم ، ناخودآگاه مفاصلش را هدف می‌گیرم و حریف تمرکزش روی درد مفصل جمع میشه برای همین ذهنش به‌هم می‌ریزه قدرتش نصف می‌شه با یک تکنیک ساده (خلاف جهت مفصل) کنترلش می‌کنم. به همین سادگی...

این ها شرحی بود از یک فرایند کنترل در آی‌کی‌دو! اما تا از نزدیک لمس نکنیم (به واسطه یک آی‌کی‌دو کار حرفه‌ای)  فایده‌ای نداره.

تو جودو شکست ممکنه. اگر حواسم را جمع نکنم ، یا قدرت بدنی درستی نداشته باشم ، با یک اوگوشی ساده ، ایپون میشم. ولی تو آی‌کی‌دو میگن نباید به کنترل حریف بیفتی. پدر آی‌کی‌دو میگه حتی اگر 99% در اختیار حریف بودی ، بازهم 1% روزنه امید هست. چون آی‌کی‌دو فراتر از رقابت سالمه. اصل آی‌کی‌دو برای نبرد بین مرگ و زندگی بود و این یعنی شکست = مرگه. برای همین تو فلسفه این رشته شکست معنایی نداره. باید حریف کنترل بشه!!! اگر نتونستم یا تمریناتم مشکل داشته یا استادم لیاقت تدریس نداشته!

این حرفا هم ربطی به این نداره که آی‌کی‌دو برتر از جودو یا جوجیتسو هست! هرکدوم برای خودشون مزیت‌هایی دارن.

خسته نباشید مطالب بسیار پر باری داشتید .درود بر روح والای اوسنسه اوشیبا
پاسخ:
خواهش می‌کنم.

سلام.بسته به این که طرف چقدر وارد باشه به همون اندازه اون رشته واسش کاربرد داره.مشکل توی سبک نیس طرف خودش بلد نیس.یکی داشت از خیابان رد میشد یه سنگ خورد به دماغش دادش در اومد که آقا چرا همش به دماغ من میزنن مگه نمی بینیین؟،یه آقایی گفت اونا میبینن،اما دماغ تو بزرگه.مشکل شخصه نه رشته

پاسخ:
سلام دوست بزرگوار. به نظرم شما مقاله را کامل مطالعه نکردی! حرف شما درسته. ما هم همینو می‌گیم.

عزیز اگر مطالبی در مورد "ذن" هم داشتی خوشحال میشیم ازتون یادبگیریم نحوه اصول بالا بردن قدرت کی  رو.


پاسخ:
من هنوز در مقام شاگردی ام! D: فکر کنم فعلا زوده برام تا از این مسائل بنویسم. ولی چشم! هدف این وبلاگ به اشتراک گذاشتن نظرات است.

سلام مجدد دوست خوبم. خواهش می کنم، اونچکه خوبه باید عنوان کرد که خوبه و نگارنده رو تشویق، واقعا ازتون تشکر می کنم و خسته نباشید می گم.

من واقعا از وبت خوشم آمده بابت مطالب بسیار عالی که می زاری،

هر دفعه سر می زنم که مطلبی به داشته هام اضافه بشه.

یک مطلبی رو باید به دوستان رزمی کار یادآور بشم که، تا اونجاکه من خودم در رشته های مختلف دیدم ،کار کردم و مطالعه کردم، تنها چیزی که در درگیریها  خیلی مهمه، اینه که شما بتونی بر خودت مسلط باشی، یعنی خودی آرام داشته باشی، وقتی درونی آرام داشتی حتی اصلا امکان درگیری به حداقل می رسه و یا اصلا پیش نمیاد، و اگرم پیش بیاد، با درونی آرام راحت می تونی تصمیم بگیری که چه بکنی، اصلی ترین مساله در مبارزات هم همینه، که در آیکیدو روش کار میشه. و نکته دوم اینه که حمله آسونترین رکنه، سخت ترین و اصلی ترین رکن دفاع و تبدیل اون به حمله هستش، اینه که از آیکیدو یک هنر می سازه، دفاع در فضایی که کاملا متشنجه، کار هر کسی نیست و براحتی نمی شه پیادش کار، نیاز به تمرین مستمر داره.


پاسخ:
دوست عزیز سلام.
خواهش می کنم. این وب متعلق به همه آی کی دو کاران است. اگر چه از اول تأسیس تا به حال گمنام مانده! دل خوشی ام به اینه که از این طریق بتونم با دوستان زیادی آشنا بشم و با هم تبادل تجربه داشته باشیم.
شما به یک نکته اساسی اشاره کردید. شکستن کوزه بسیار راحت تر از کنترل آن است. و این دقیقا هنر آی کی دو را نشان می دهد.

سلام

من یه آیکیدو کارم، واقعا ازتون بابت این مقاله ممنونم که تونستین حداقل کسانی که میان اینجا و این مطلب رو مطالعه می کنن دیدشون نسبت به این رشته( هنر) بازتر بشه و کسانیکه دیدگاه اشتباهی دارند تصحیح کنند.

ممنون از زحماتتون

پاسخ:
خواهش می کنم. از قوت قلبی که به ما دادید متشکرم.
۲۵ اسفند ۹۲ ، ۱۳:۲۰ نادر استادرحیمی
سلام و درود بر جوینگان حقیقی حقیقت
مطلب بالا را کاملاً مطالعه نمودم ، بعد از خواندن این مطالب هم خوشحال شدم و هم ناراحت . خوشحالی بنده از این بود که هنوز رزمی کارانی هستند که ورزش های رزمی را کورکورانه و بی مطالعه تمرین نمیکنند و اطلاعات شما از هنر رزمی آی کی دو نشان داد که از آی کی دو شناخت کاملی دارید . ولی ناراحتی من از این بود که متاسفانه هنوز در کشور عزیزم افرادی وجود دارند که بدون شناخت ار یک موضوع چگونه در مورد آن قضاوت و پیشداوری می کنند و بدتر از آن اینکه عده ای مربی نما با یدک کشیدن نام مربی لکه ننگی بر جامعه رزمی شدند ، براستی که با وجود چنین افراد متعصب و افراطی هیچگاه ورزش رزمی پیشرفت نخواهد کرد .
بزرگی فرمود هرکس از روی تنها دیده ها و شنیده های خود در مورد چیزی قضاوت کند فردی پوچ و سطحی نگر است . می بایست برای قضاوت کردن در مورد یک چیز (در اینجا ورزش آی کی دو) باید در جایگاه انجام آن کار قرار گرفت و سپس قضاوت نمود .
بنده مدت زمان زیادی را در ورزش های رزمی فعالیت نمودم ، رشته هایی چون کاراته ، کونگ فو ، کیک بوکسینگ ، جودو ، هان مودو ، ای آی دو و آی کی دو را تمرین کردم و تقریباً هم ورزش ژاپنی هم کره ای هم چینی و حتی غربی را تجربه نمودم . چیزی که در طی این 20 سال نصیب من شد این بود که همه ورزش های رزمی قابل احترامند و دارای یک هدف مشترک هستند ولی راه و روش آنها با یکدیگر متفاوتند ، انتخاب این ورزش های رزمی بستگی به روحیات افراد دارد . به اعتقاد بنده کسی که ورزشی را بکوبد تا ورزش خود را اثبات کند اصلاً رزمی کار نیست ، در رزمی ما یاد میگیریم که چگونه به یکدیگر احترام بگذاریم ، چگونه متواضعانه نسبت به هنرهای رزمی دیگر سخن بگوئیم ، حال چگونه است که افرادی سالیان دراز به تمرین ورزش رزمی پرداختند و متاسفانه مربی هم شده اند ولی هنوز به ماهیت هنرهای رزمی پی نبرده اند ؟
در اینجا یک توصیه برای دوست عزیزی که مقاله بالا را نوشته دارم ، دوست عزیزم صحبت های هر شخصی که مدتی راه یا بی راهه رزمی را رفته نباید ملاک قرار داد ، برای رسیدن به سوالاتی که در ذهن دارید به سراغ افراد صاحب نظر بروید ، کسانی که حداقل ماهیت هنرهای رزمی را شناخته باشند و به راحتی با کوباندن یک ورزش ، ورش خود را بالا نبرند چرا که همین نشانه ضعف آنهاست ، بطور مثال آقای محمد نوحی رئیس فدراسیون ورزش های رزمی که خود از اساتید تکواندو و همچنین کیک بوکسینگ است در برنامه تلوزیونی فنون شرقی در مورد هنر رزمی آی کی دو چنین فرمود (من بیش از 25 سال است که هنرهای رزمی را تمرین می کنم ولی با اینهمه هنوز نمی توانم مثل یک آی کی دو کار راه بروم ) یا پدر جودو ایران شیهان کیهان در محفلی چنین بیان کردند ( فنون آی کی دو بسیار پیچیده و کاربردی است و در جودو از دان 5 به بالا به اساتید فنون آی کی دو را آموزش می دهیم ) یا اگر بخواهیم به نمونه بین المللی اشاره کنیم می توانیم به سخنان جیگارو کانو بنیانگذار فقید جودو اشاره کنیم ، ایشان یک روز برای دیدن فنون آی کی دو که توسط شاگردش موریهه وشیبا بوجود آمده بود راهی دوجوی او در کیوتو شد و پس از دیدن فنون موریهه وشیبا چنین فرمود (با دیدن تکنیک های موریهه شگفت زده شدم و رو به شاگردانش گفت : حالا زمان آن رسیده که تکنیک های موریهه را تمرین کنید )
 با وجود این افراد صاحب نظر چرا باید به پیش داوری های خام یک سری افراد افراطی گوش کرد ؟
بعنوان آخرین مطلب باید عرض کنم تکنیک های آی کی دو در سه استایل کیهون ، نمایشی و کاربردی طراحی شده که اجرای فنون نمایشی و کنترلی که یک هنر است به مراتب سخت تر از تکنیک های کاربردی و زدو خورد صرف است
به امید روزی که جامعه رزمی ایران از وجود افراد رزمی کار نما پاک شود
پاسخ:
سنسی استاد رحیمی. ممنونم که درد دل هایتان را با ما درمیان گذاشتید و ما را از نظرات ارزنده خود بهره مند ساختید. متأسفانه این افراد خام با پیش داوری های نادرست ، در جامعه ی رزمی کاری ما کم نیستند. ما هم در حد توانمان به وظیفه ی خود عمل می کنیم.
شمعی کوچک توانایی زیادی در فروزندگی ندارد اما قادر است که هزاران شمع خفته را بیدار کند.
با تشکر.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">