رزمنامه آی‌کی‌دو

تعمق در هنر رزمی آی‌کی‌دو

رزمنامه آی‌کی‌دو

تعمق در هنر رزمی آی‌کی‌دو

رزمنامه آی‌کی‌دو

«بسم الله الرحمن الرحیم»
در این دوجوی مجازی ، حتی با وجود اختلاف سلیقه ها و تفاوت دیدگاه ، به مراقبه می‌نشینیم تا تعمقی در هنر رزمی آی‌کی‌دو داشته باشیم. براستی آی‌کی‌دو چیست؟ دوست گرامی ، در این مراقبه‌گاه همراه ما باش و از این فرصت (با وجود احترام به دیدگاه‌های یکدیگر) نظرات خود را در میان بگذار تا از رهگذر تضارب آراء به نتایج مفیدی برسیم.
(استفاده از محتوای پایگاه رزمنامه کلاّ آزاد است. ترجیحاً با ذکر منبع)

رزم نامه
آخرین نظرات
نویسندگان

نظر

سلام خدمت شما دوست عزیز
من آی‌کی‌دو را از نزدیک دیده‌ام و یکی از دوستان نزدیکم آی‌کی‌دو کار هستن
اما خودم جودوکارم
با توجه به این‌که آی‌کی‌دو کاراته  جودو و خیلی دیگه از سبک ها سبک منفک شده از هنر مادر جوجیتسو بوده اند و در بین اینها جودو هم محبوبیت المپیکی بیشتری داره و هم مردم پسندتره و هم جمعیت بیشتری مشغول به فعالیت در این رشته هستند بنده به عنوان یک جودو کار با احترام زیادی که برای آی‌کی‌دو قائلم باید بگم بعید میدونم یک آی‌کی‌دو کار بتونه نیرو و حمله یک جودو کار رو مهار کنه البته اگه جفتشون در یک سطح باشن....
بازم ممنون از مطالبتون

پاسخ

سلام. بنده برای نظر شما احترام قائلم و اصلا به دنبال این نیستم که ثابت کنم آی‌کی‌دو برتر از جودو هست. من به عنوان یک جودوکار ایرادهای زیادی تو سیستم آموزشی آی‌کی‌دو می‌بینم یکی از اونها اینه که تو شرایط واقعی تمرین نمی‌کنند. کوزوشی درستی ندارن. نمایشی کار می‌کنند.رقابت ندارن. خوب چرا من اینجوری نگاه می‌کنم؟ چون سیستم رزمی جودو (یا حتی خود جوجوتسو) یه چیز دیگه است. در یک مبارزه با حریف گلاویز می‌شم و با یک کوزوشی درست ، تو بدنش قالب می‌شم و با یک موروته سه‌ئویی‌ناگه سر و‌ تهش می‌کنم!laugh درسته؟ تازه از نیروی عضلانی خودم مایه می‌ذارم. هدفم از مبارزه غلبه بر حریفه! اما به عنوان یک آی‌کی‌دو کار ، از نیروی حریف علیه خودش استفاده می‌کنم. اینجاست که تفاوت‌ها خودش را نشون میده. من دیگه قرار نیست با حریف گلاویز بشم ، باید از دایره تسلط حریف خارج بشم ، باید با هماهنگی با نیروی حمله‌اش ، کنترلش کنم ، کوزوشی و تای ساباکی‌ام هم به کلی فرق می‌کنه. تای ساباکی‌ام برای فرار از نقطه اقتدار حریفه نه پیدا کردن یک فرصت در گلاویز برای کوزوشی و مثلا تانی اوتوشی! کوزوشی هم برای وقتیه که حریف رو با تای ساباکی گیجش کردم و اونو به کنترل خودم درمیارم. تو آی‌کی‌دو هدف کنترل حریفه (یعنی غلبه فقط از راه کنترل نه از هر راهی) برای همین امر یادگیری را کمی سخت ‌تر می‌کند. یادگیریِ خرد کردن و شکاندن که خیلی راحت‌تر از یادگیری کنترل مسالمت آمیز است. تصور کن حریفی قوی با خشم ، به من حمله کنه... تو هر رشته‌ای باشم ، خیلی باید حرفه‌ای باشم تا بدون آسیب کنترلش کنم. این مدل کنترل ، تو آی‌کی‌دو ؛ جزو اصول اولیه است. یعنی باید به این حدّ مهارت برسیم.

نمودار پیشرفت

تو آی‌کی‌دو حرف اول را نیروی کی می‌زنه. دوست عزیز می‌دونی نیروی کی تو مبارزه یعنی چی؟...

یعنی تو مبارزه ناخودآگاه در مقابل عمل حریف عکس العمل نشون بدی. این هم وقتیه که قالب تکنیک‌ها تو بدنت ملکه شدن! یکی می‌خواد یقه‌ام رو بگیره ، بدون اینکه فکر کنم ، ناخودآگاه مفاصلش را هدف می‌گیرم و حریف تمرکزش روی درد مفصل جمع میشه برای همین ذهنش به‌هم می‌ریزه قدرتش نصف می‌شه با یک تکنیک ساده (خلاف جهت مفصل) کنترلش می‌کنم. به همین سادگی...

این ها شرحی بود از یک فرایند کنترل در آی‌کی‌دو! اما تا از نزدیک لمس نکنیم (به واسطه یک آی‌کی‌دو کار حرفه‌ای)  فایده‌ای نداره.

تو جودو شکست ممکنه. اگر حواسم را جمع نکنم ، یا قدرت بدنی درستی نداشته باشم ، با یک اوگوشی ساده ، ایپون میشم. ولی تو آی‌کی‌دو میگن نباید به کنترل حریف بیفتی. پدر آی‌کی‌دو میگه حتی اگر 99% در اختیار حریف بودی ، بازهم 1% روزنه امید هست. چون آی‌کی‌دو فراتر از رقابت سالمه. اصل آی‌کی‌دو برای نبرد بین مرگ و زندگی بود و این یعنی شکست = مرگه. برای همین تو فلسفه این رشته شکست معنایی نداره. باید حریف کنترل بشه!!! اگر نتونستم یا تمریناتم مشکل داشته یا استادم لیاقت تدریس نداشته!

این حرفا هم ربطی به این نداره که آی‌کی‌دو برتر از جودو یا جوجیتسو هست! هرکدوم برای خودشون مزیت‌هایی دارن.

نظرات  (۳۲)

با عرض سلام مجدد.
میخوام بدونم که ایا همه استادا به درجه و مقام واقعی برای اموزش رسیدن؟ منظورم اینه که همانند اون شخصی که مثال زدین که باهاش مبارزه داشتین هستن؟ یا نه مثلا اگر خودمو نو در حد اموزش کامل بهشون بسپریم بعد از همون دوسه سال حداقل به اون حداقلی که باید برسیم میرسیم یاخیر؟
درکل اصل حرفم اینه که باشگاه رفتن نیاز به تمرینات مکمل و.... داره یا که همون باشگاه و تمرینات و....آن کامله؛؟
امیدوارم منظورمو رسونده باشم.....
پاسخ:
سلام.
به عرضتان برسانم، خیر! هر کسی که آموزش می‌دهد دلیل بر این نیست که در استادی حرفه‌ایست! کلا هیچ انسانی کامل نیست. هر کسی به شرط پیگیری یادگیری (آن‌هم به روش درست)، در یک سیر تکاملی می‌افتد. حتی مربیانی که در حال آموزش دادن هستند، به نوعی در حال یادگیری و کسب تجربه می‌باشند. منتها کیفیت یاد دهی (تعلیم) و یادگیریِ (تعلّمِ) یک استاد با تجربه‌ی چندین ساله، بسیار متفاوت از یک مربی تازه کار است.
با این اوصاف مربی یا استاد نقشش بسیار مهم است و مهم‌تر از آن، خواسته و پیگیری خود فرد است.
برایتان آرزوی موفقیت می‌کنم.
سلام طبق اون نموداری که گذاشتین پیشرفت در ایکیدو طولانی تره مثلا چقدر طول میکشه
پاسخ:
سلام
شاید دقیق نشه گفت آدم کی به مهارت می‌رسه، ولی می‌شه با جرأت گفت دو سه سال تمرین هنوز در حد الفبای تکنیکی‌ست و منظور من از این مدت، دو سه سال تمرین بدون وقفه است. (نه کسی که سه سال آی‌کی‌دو رفته و بینشون کلی غیبت داره.) یادمه با یکی آشنا شدم خیلی حرفه‌ای بود. من هم یه چیزایی از جودو کار کرده بودم و خواستم محکش بزنم. بهش گفتم: بیا مبارزه (راندوری) سالم داشته باشیم. بهت حمله می‌کنم از خودت دفاع کن. فقط مواظب باش چشم و فکمو از جا درنیاری! (چون تو آی‌کی‌دو آتمی وازا -ضربه- برای مهار حریف هست). با قدرت بهش یورش می‌بردم، پرت می‌شدم؛ با احتیاطِ بیشتر می‌گرفتمش، مفاصل مچ و کتفام قفل می‌شد؛ هرجوری بهش حمله می‌کردم یه بلایی سرم می‌آورد. ضربه هم بهش می‌زدم، مهار می‌شدم. خودش ثابت و خونسرد وایساده نگام می‌کرد! هم متحیر مانده بودم و هم اعجاب منو برانگیخته بود. چون اون‌وقت اولین بارم بود کاربرد آی‌کی‌دو رو از نزدیک لمس می‌کردم. ازش پرسیدم: «چند مدته تمرین می‌کنی» گفت: «حدودا 14 سال.» آدم فعالیه. ما سه روز در هفته تمرین می‌کنیم اون تقریبا هر روز هفته رو هم تمرین می‌کنه و هم تدریس. هر استاژ و همایشی هم حضور فعال داره. غرضم از گفتن این خاطره اینه که بگم اگه تک‌تک ما ها این جوری تمرینات رو جدی بگیریم و با صبر و حوصله دنبالش کنیم قطعا به مطلوبمون می‌رسیم، فقط اولش یکم سخته و طول می‌کشه ولی بعدش نتایج خودشو نشون می‌ده.
سلام ببخشید دلیل اول برداشت دست چپ در احترامات ایکیدو چیه؟
پاسخ:
سنتیه که پدر آیکیدو گذاشته. این که علتش چیه، دقیق نمیدونم. اگه کسی میدونه بگه ما هم استفاده کنیم.
با تشکر
سلام خدمت دوستان و نویسنده وبلاگ.

در گذشته کره قسمتی از چین بوده و کشور چین هم به همین دلیل میگوید که کره امروزی باید به چین امروزی بپیوندد. همانطور که در مقاله آمده در دوران حکومت تانگ که بر چین حکومت میکرده هنر های رزمی چینی در آسیا منتشر شده و هنر رزمی تانگ سو دو از قسمت کره که در واقع هنر رزمی شمالی محصوب می شود به جزیره ژاپن انشار یافته.

منبع  مطب من دانشنامه ویکی پدیا است که یک منبع بین المللی محصوب میشود.
پاسخ:
ممنونم از شما.
سلام دوستان.
همه ی هنر های رزمی ویژگی های خودشان را دارند برای مثال در مبارزات کیک بوکسینگ مبارزان  در مبارزه خود از انواع تکنیک ها و فن ها استفاده میکنند بدون در نظر گرفتن بعضی از شرایط و هدف استفاده از تکنیک های متنوع در مبارزه است؛اما در ووشو که ورزش کامل تری نسبت به کیک‌ بوکسینگ است این سبک مبارزه کاربردی ندارد بلکه مبارزان قصد استفاده از بهترین و حرفه‌ای ترین نکنید در شرایط مناسب را دارند تا موجب امتیاز آوری حرفه ای شود این روش در مبارزات خیابانی هم حکم فرماست.
با این تفاوت بهتر بودن ووشو یا کیک بوکسینگ مشخص نمی شود بعضی از افراد دوست دارن در مبارزه و دعوا از انواع فن ها استفاده کنند این درصورتی است که بعضی افرا دوست دارند در مبارزات و دعوا حرکات فنی ، حساب شده و حرفه‌ای استفاده کنند.
لازم به ذکر است که کاراته یک هنر رزمی کره ای است که نامش یانگ تسه دو است.

در دوران حکومت تانگ (۶۴۹ تا ۷۱۲ میلادی) هنرهای رزمی چینی در نقاط مختلف آسیا منتشر شدند. یکی از نخستین رشته‌های رزمی کره‌ای «تانگ سو دو» نام دارد که معنی تحت‌اللفظی آن «طریقت ِ مشت‌زنی ِ تانگ» است. تانگ سو وارد جزیره اوکیناوا شد و اهالی این جزیرهٔ واقع در جنوب ژاپن، نویسه‌های چینی «تانگ-سو» را به صورت «کارا-ته» تلفظ می‌کردند که «کارا» به معنی تانگ و «ته» به معنی دست یا مشت یا مشت‌زنی است. البته در سال ۱۹۲۲ دولت ژاپن برای آنکه ماهیت چینی کاراته را انکار کند نویسه دیگری که آن هم «کارا» تلفظ می‌شود اما به معنی «خالی» است را برای نوشتن «کاراته» استفاده کرد تا کاراته به معنی «دست (یا مشت) خالی» باشد.
پاسخ:
متشکرم از نظرتان.
درباب کاراته، برای شناخت این هنر رزمی بهتر است منابع اصیل مطالعه شود که یکی از آن‌ها «راه کاراته راه زندگی من» تألیف استاد بزرگ کاراته، گیچین فوناکوشی است. اون‌جا دقیقا در باره لفظ کاراته و منشأ آن و چگونگی رشد و انتشار آن بحث شده. استاد فوناکوشی اشاره‌ای به کشور کره نکرده. اتفاقا ریشه این رشته چینی است نه کره‌ای و منشأ آن کمپوی چین است.
به هر حال متشکرم که نظرتان را با ما درمیان گذاشتید.
سلام داداش من چند سال بدنسازی کار کردم که باعث اسیب دیدگی مفاصل و غضروف بدنم شد،علاقه زیادی به ورزش های رزمی دارم و میخوام رشته ای انتخاب کنم که کاربردی باشه و نتیجه زحمتامو بگیرم نظر شما چیه؟،در ضمن بچه شهرستانم باشگاه ایکیدو اینجا نیست اما دانشجو شدم و مدت 4-5 سال قراره تحصیل کنم میتونم توی این مدت که تحصیل میکنم تو رشته ایکیدو پیشرفت کنم یا نه ؟ ممنون میشم راهنماییم کنید
پاسخ:
سلام
1) شما هر رشته‌ای بری و منظم تمریناتش رو پی‌گیری بکنی، حتما پیشرفت خواهی کرد. شک نکن.
2) کاربردی بودن یا نبودن هر رشته‌ای بستگی به مربی و روش آموزشی او دارد.
3) شما مشکل مفصل و غضروف داری و از طرف دیگه کاربرد برای شما مهمه!  با این اوضاع اصلا آی‌کی‌دو را به شما توصیه نمی‌کنم. چون آی‌کی‌دو کاربردی خطر آسیب مفصلش خیلی بالاست! مگر این‌که نرم و ملایم تمرینات را ادامه بدی.
ان‌شاءالله موفق باشی.
با سلام
تفاوت انرژی کی با انرژی حاصله إز چاکرا چیه؟
پاسخ:
سلام
اطلاع دقیقی از انرژی چاکرا ندارم. به نظرم هرکدومشون نمود خاصی از انتزاعات ذهنی هستند.
با سلام و خدا قوت میخواستم بدونم برای کسی که لاغر هست کدام یک از ورزش های رزمی مناسبتر هست تا هم رزمی کار شود و هم کمی رو فرم بیاد.
چرا جودو کارها بدنشان بزرگتر است آیا تاثیر دارد
پاسخ:
سلام
رشته‌های زیادی هست مثل تکواندو کاراته نینجوتسو ای‌آی‌دو هاپکیدو حتی خود جودو که همه به اشتباه تصور می‌کنن مال آدمای درشت هیکله.
تمرین جودو با تغذیه درست، بدن رو ورزیده می‌کنه. بله بی‌تأثیر نیست.
۲۹ فروردين ۹۴ ، ۰۳:۳۹ حسین ای کی دو
باسلام و خسته نباشید به دوستان و نویسندگان این وبلاگ وزین 
دوستان گاها ای کی دو را با جودو مقایسه میکنن که قیاسی است  معع الفارق 
اولا جودو در ایران سالیان درازی است داره تدریس میشه و اساتید بسیار مجرب و در حد جهانی داره حتی در شهرستانهایه کوچک .....ولی ایکیدونوپا هست و اساتیدش باید خودشونو خیلی ارتقا بدهند .البته در استاژ فنی که پارسالبرگزار شد و ریس بین الملی ایکدو  اونجا بودن  بنده نیز حضور داشتم.بعضی اساتید و شاگردانشان هنر خود را نمایش دادند واقعا از سطح بالایی برخوردار بودند .ولی قطعا این رشته حدود بیست سال زمان خواهد برد در ایران تا مانند سایر سبکها معرف بشه و همچو جودو ایکیدو کاران ورزیده ایی داشته باشیم.
دوما اگر تاریخ ای کی دو را مطالعه کرده باشید  اوسنسه اوشیبا اوایل اجازه مبارزه به شاگردان خود را میداند .من در کتاب دو جویه جهنمی میخواندم که شاگران اوشیبا جودو کاران دان پنج را با فن ایکیو مصدوم کرده بودند وتاندوم جودکار قطع شده بود که بسیاری از جدوکاران ان زمان که اغلب دان دو به بالا بودند کلا ایکیدو کار شدند 
زمانی استاد اوشیبا پرفسور جیگارو کانو را به دوجوی خویش دعوت میکند و پروفسر کانو بعد از تمیرن میگوید که تمام جودو کاران باید این سبک اوشیبا را یاد بگیرند .
مطلب طولانی شد ببخشید .....هم جودو سبک عالی هست که بنده دو سالی را صرف اموزشش کردم و ایکیدو سبک منحصر به فردی است که متفاوت و بسیار شیرین که امروز بنده این سبک را در حد محدودی به جوانان اموزش میدهم و از اساتید ای کی دو تقاضا دارم در استاژهاییه شیهان اق ساقلو شرکت کنند تا دانش همگی مان در این ایشان بشود واین ورزش نوپارا در ایران فراگیر کنیم که اموزه هایه ان برای جوانان امروز وطنمان لازم است .

با ارزویه توفیق روز افزون برای نویسنگان این وبلاگ وزین و تمامی ورزشکاران باغیرت و باغیرت و باغیرت ایرانی .....من الله توفیق
۲۷ فروردين ۹۴ ، ۱۵:۲۷ حسین ای کی دو
با سلام
محمد امین  داداش گلم من سالهاس دارم رزمی کار میکنم و تدریس  میخوام چند نکته بهت بگم .
شما اولا دنبال رزمیی باش که خودت از ته دل علاقه مندی .دوما اگر شروع کردی با سختی هایه خاصی مواجه میشوی پس اگر علاقه مند نباشی دلسرد و دلزده میشی.شما در باره چند سبکی علاقه دلری اول در اینترنت مطالعه کن بعد به نسبت شرایط روحی و جسمانی خودت یک سبک را انتخواب کن نه با حرف دیگرات.
من سالها رشته بوکس و موی تای را دنبال کردم ولی از موقعی که با ای کی دو اشنا شدم به صورت جدی به تمرین این سبک پرداختم .ای کی دو کاربردی هست  ولی باید زحمت بکشی و کار کنی انوخت خواهی دیدی که در چهارچوب درگگیری خیابانی خیلی هم از سبک هایه دیگر کاربردی تره .
تصمیمتو  بگیر و با جدیت شروع به کار کن انشالله به سن من یکی از اساتید خوب ای کی دو در ایران خواهی بود.و من الله توفیق
سلام.با تشکر از مطالب بسیار خوبتون که واقعا عالیه و اطلاعات خوبی در اختیار مردم قرار میده.
من ۱۵ سالمه  و میخوام ورزش آیکیدو رو شروع کنم ولی میگن که این رشته زیاد کاربردی نیست یا خیلی طولانیه و رشته هایی مثل جوجیتسو بهترن.خودمم به آیکیدو علاقه دارم ولی دودلم.به نظر شما چیکار کنم؟؟
خیلی ممنون
پاسخ:

سلام دوست عزیز
من تو هر دو رشته‌ی جوجوتسو و آی‌کی‌دو هستم. می‌گن جوجوتسو کاربردی‌تره یا آی‌کی‌دو بهتره ، اصلاً این حرفا را قبول ندارم. هردو رشته را تجربه کردم ، بالا هم گفتم که هرکدومشون ویژگی‌های خاص خودشون را دارن.

ببین هدفت چیه. دوست داری چجور رزمیکاری باشی. من اصلاً بهت نمیگم چه رشته‌ای را انتخاب کنی ، اما برای تصمیم گیری کمکت می‌کنم.
ویژگی‌های دو نفر از افرادی که میشناسم را برایت ترسیم می‌کنم:
1-) آی‌کی‌دو: یه دوستی داشتم که 8 سال آی‌کی‌دو کار کرده بود. استیلش مثل فنر ، سخت و منعطف بود. هر جوری بهش نیرو وارد بکنی(چه ضربه چه گرفتن) اول نیروی خودت را هضم و اثرش را خنثی میکنه ،  بعد احساس میکنی یکی از مفاصلت پیچ خورده و از شدت درد مجبور میشی به هر مسیری که هدایتت میکنه ، پیش بری. اگر هم زیاد جنب و جوش کنی ، تو زمین قفلت میکنه. من با اینکه تو  مهارت هماهنگی برای فرار از آسیب حرفه ای بودم اما باید اعتراف کنم که بعد از تمرین با این رفیقم ، تمام مفاصل مچ و آرنج و کتفام درد میگرفت (کلا تمرینات حرفه ای آی کی دو خطرآفرینه ، اگر هنر هماهنگی را بلد نباشی!)
2-) جوجوتسو: تخصص یک جوجوتسو کار فنون گلاویزیه. وقتی باهاش گلاویز بشی اولا میبینی که بدنش مثل بتن ، سخت و محکمه. ثانیاً یا سر و ته میشی  یا قفل میشی یا شریان های تنفسی ات بسته میشه. گیریم تو گلاویز حرفه‌ای باشی و بتونی یه خمش را بگیری و بزنیش زمین! برای اون تازه شروع کاره و مثل طعمه میکشونتت تو خاک و تو بدنت قالب میشه. (آخرش یا خفه ات میکنه خنده  یا قفلت میکنه)


یک جوجوتسوکار حرفه ای مثل ببر با حریفش گلاویز میشه (چه ایستاده چه تو خاک) ،  ولی یک آی کی دو کار حرفه ای اصلا بهت اجازه ی گلاویز نمیده. مبارزه قبل از شروع خاتمه یافته است.

با سلام

طبق گفته یکی از دوستان در یکی از کامنت ها آتمی بسیار کاربردی و مهم هست و طبق گفته استاد بزرگ موریهه اوشیبا هشتاد درصد یک مبارزه از ضربه تشکیل شده . پس فرق زیادی بین کوزوشی و آتمی هست ..

ریسک زدن کوزوشی از آتمی بسیار بالاتره . چون برای اینکه مثلا در یک درگیری بتونیم فردی رو که حمله میکنه و خشمگین و عصبانی هست و عزمش رو جذم کرده برای حمله پس اگه از راه کوزوشی میخوایم وارد بشیم باید حتما در این امر بسیار تمرین کرده و به درجه مطلوب رسیده باشیم که اونم از راه سال ها تمرین مستمر و صحیح بدست می آد . ولی با یک آتمی صحیح بدون هیچ درگیری اضافی میشه کنترل حریف رو برهم زد و به اجرای تکنیک پرداخت . البته آتمی هم اصول خودشو داره و اینکه به کجای بدن زده بشه تا نتیجه مطلوب رو حاصل کنه
در شاخه هایی مثل آی کی کای نود درصد بر پایه ی کوزوشی بنا شده و از آتمی بدرستی استفاده نمیکنند . 
آتمی رو در یک درگیری نباید فراموش کرد . کوزوشی برای تمرین باشگاهی مناسبه ولی اگر بخوایم برای درگیری واقعی بکار ببریم باید در اون به درجه حرفه ای و مناسب برسیم که نیاز به تمرین بسیار زیاد و مستمر و درست داره

موفق باشید
سلام

آقا دیروز اولین کلاس آیکیدو بود!
فقط و فقط یه کلمه رو میتونم درباره آیکیدو بگم که ورزش «متفاوت»ی بود! انگار ورزش بود و نبود...

متشکر از دست اندرکاران این وبلاگ که در معرفی این ورزش فعالیت می کنن امیدوارم همیشه به گذاشتن مطلب ادامه بدهند

ممنون
پاسخ:
سلام
به جمع رزمیکارا خوش اومدی.
آی‌کی‌دو فراتر از ورزش است. هنر رزمی است.
ان‌شاءالله شما را در کسوت استادی ببینیم.
راستی دوستان متوجه هم شدم که در مورد جیوشین کای که این همه می خواستم اطلاعات داشته باشم وب سایتش جدیدا راه اندازی شده:

http://www.irantomiki.ir/

متشکر
سلام آقا مجید و مدیریت وبلاگ عزیز من چند وقتی امتحان داشتم نبودم سر نزدم

آقا مجید از توجه شما و گفتگوی با شما خیلی لذت بردم و خواهش می کنم این طور صحبت نکنید، من شاگرد عزیزانی مثل شما هستم و بین من و شما همون طوری که خودتون فرمودید هیچ فرقی نیست چون همه دنبال دعوت به خدا و دنبال خدا هستیم و طلبگی و غیره به نظر من هیچ، دقیقا هیچ فرقی برای ما در درگاه خدا و حتی فهم مسائل دینی ندارد و همان دنبال خدا بودن یعنی طالب خدا بودن یعنی طلبه بودن.

مهم در اسلام فهمی، فهم زبان عربی در حد عادیست و عمل به یقینیات که ماشاالله شما همین طورید و من رو که این همه نقص دارم باید برام دعا کنید.
متشکرم از نظر شما و امیدوارم هر بحثی پیش اومد همین طوری بیایید و با هم گفتگو کنیم تا مثل الآن که دیدگاه من تصحیح شد، بعدا هم بشه. راستی منم امروز رفتم فرم و شرایط ثبت نام رو از استاد عزیز آقای امیری پناه رئیس سبک جیوشینکای گرفتم و برای بار چندم که تمرین رو میدیدم متوجه شدم که تقریبا احترام نشسته بیشتر افراد اصلا مثل سجده نیست و منم بالاخره به آیکیدوکاها می پیوندم بزودی!!

در پناه حق آقا مجید و آقای سلیمی
۲۷ دی ۹۳ ، ۱۲:۳۴ مجید گرگان
 سلام.ببخشید از همه.شایدم من اشتباه می کنم و حق با شماست.نظر شخصی من اینه که اشکال نداره تعظیم نکن نشسته.فقط کلت بیاد یه کم پایین کافیه.من خودمم یه کم منتقد آی کی دو ام. رشته اصلی من آی کی دو نیست ولی دوسش دارم و قبل از تکنیک هم بنظرم ضربه لازمه در درگیری واقعی و دفاع از حق.من خودمم یه کم حساس بودم.انسان بدون خدا هیچه. هدف خلقت انسان و جن عبادت خدا بوده.گور پدر چیزی که مانع عبادت بشه.حلا شما دقیق تری توی مسائل دینی ولی من کلی ترم بخاطر همین احتمال اشتباه من بیشتره من خودمم میخاستم برم حوزه ولی خب دانشجویم و واسم سنگینه یه روز به این نتیجه رسیدم که آخر حوزه یعنی دعوت مردم بسوی خدا بنابراین باخدا بودن مهمتر از درس حوزه است بخاطر همین گفتم آدم خوبی باشم بهتره.میشه هم حوزه هم باخدا بود که خیلی ها هم اینجوری هسن اما من ظرفیتشو ندارم.اینم آخرین نظر من بود.از همه شرمنده و موفق باشین
خلاصه مطلب حتما بعد از خواندن نظر (متاسفانه) طولانی قبلی بنده که البته حرف تکراری نزده ام و حتما بخوانید :) این نتیجه ای هست که هدف من می باشد و بعد از این تشخیص مسائل را به عهده دوستان و استادان گرامیم می سپارم و وظیفه ای دیگر نداشته و پایان می برم:

همان طوری که مجید آقا فرموده اند اگر «ری نسشته هم تقریبا 1/3 سجده» باشد که در این صورت حتی کاملا میتوان روبرو و فرد نشسته را دید سجده را شامل نیست***

در مورد رکوع هم که در نظر قبلی گفتم که با اندازه ای که فرمودند (20 30 درجه) رکوع و نهایت احترام ایستاده نیست.

راستی منم در شرف 23 سالگی هستم گمانم مدیر وبلاگ هم همین حدود باشد که جمع جوون شد
امیدوارم همیشه خدایی و الهی باشید و از راهنمایی کردن من دریغ نکنین
alidorostkar@outlook.com

-----------------------------------------------------------------------------------------------
***ولی همان طوری که از اول گفتم من مشاهده کردم ژاپنی ها و اکثر آیکیدوکاها بیشتر خم می شوند که مشمول سجده بود و هدف هم همین بود که بحث کنیم مشخص بشود که در این اندازه خم شدن صحیح نیست و به دلیل مساوی شدن احترام با خدا و سجده بودن حرام می شود. الآن با این تضارب اراء خودم راحت تر و با خیال مطمئن و تکلیف مشخص شده سراغ ایکیدو می روم چون که قبل از بحث در موارد احترام کمتر از رکوع و سجود هم شک داشتم.
سلام آقای گرگانی عزیز
هنوز از مصاحبت با شما و مدیر عزیز این وبلاگ و ادب فوق العاده آیکیدو کاران مسلمان لذت میبرم، اصلا هم فکر نمی کنم که شما داغ کردید یا به قول خودتان «لحنتان تند نیست» هر چند تند هم بشود با رعایت انصاف مشکلی نیست چون اقتضای بحثه.

اما اولا دو نکته:
1. نوشته اید «شما چون جو طلبگی داری احساس میکنی این جا یه بوهایی داره میاد توی این تعظیمات اما خیالت راحت.» اصلا این طور نیست. اگر شما به وبلاگی که همراه نظرهام لینکش هس سر میزدید و نظراتی رو که گفتم یا نقل می کردم دقیق تر تامل می کردید، توجهتون جلب می شد که اصلا توی حوزه این طور استدلال و بحث ندارن و من شخصا با حوزه رابطم خوب نیست و همیشه کار به قول بهتر دارم حالا چه یه مرجع تقلید یگه چه شما اگر قول شما وحیانی تر و مستدل تر بود نظر شما رو ترجیح می دم.
این احساسات من به خاطر آیات قرآنه نه غیر از این.

2. نوشته بودید که «شما اومدی میگی این کار اشتباس چون طلبه ای؟؟؟» بزرگوار من خیلی تعجب می کنم مگر من خدمتتان عرض نکرده بودم که «اما من باب تذکر که «ان نفعت الذکری» طلبه و غیر طلبه که ندارد... باید تابع احسن القول باشم و باشیم. در هر بحثی که باشد اگر طرفی طرف دیگر را توانست قانع کند که هیچ! اگر قانع نشد یا سکوت می کنند برای تحقیق بیشتر یا طرفی که نتوانسته قانع کند باید پیرو طرف مقابل شود» اصلا من که بار اول توی نظرات نوشتم طلبه هستم هیچ ربطش ندادم که «چون طلبه هستم بیایید قبول کنید» هیچ جا نگفتم چطور شما این حرفو به من میزنید؟


اما:

*** نوشته اید که «نباید یه چارچوب تعیین کرد که اگه یه چی یه کم شبیه یه چیز بد باشه رویش مهر بطالت زد.اصن ما توی اسلام چیزی به این عنوان نداریم که اگه احساس کردین یه چیز بد است حتما بد است.اصلا تعظیم ربطی نداره به چیزی که شما می گین.دلیل محکم بیار و منو قانع کن.» خب من هم چهار چوب نگذاشتم بلکه خدا چهارچوب تعیین کرده که گفتم این چهارچوب در ایه قرآن است که دلیل جهنمی شدن افرادی را «مساوی گرفتن با الله» دانسته اند حالا این مساوی گرفتن مطلقه هر مساوی گرفتن.

در ادامه در پاسخ بقیه مطالب شما، نوشته هایی از نامه ام به آقای سلیمی بزرگوار مدیر عزیز وبلاگ می آورم:

مگر قرآن شل و چل است که برای فهمش نیاز به تفسیر (یعنی کشف الغنی یعنی از بین بردن تاریکی و گنگی) داشته باشد. مگر قرآن در نهایت فصاحت و بلاغت نیست؟ ما همه اش در علوم اسلامی می خوانیم قرآن فلان و بهمان است ولی نهایتا اندازه حرف موریهه اوشیبارا هم! قابل فهم نیست و فرموده اند در اصول فقه که «القرآن ظنی الدلالة و قطعی السند»... ابطال این اصل که از شناژهای فقه شیعه (و سنی) است مگر بدیهی نیست؟ (یعنی در رساندن مقصودش آنچنان واضح است که معجزه می باشد)
وقتی قرآن می فرماید مساوی گرفتن حرام است یعنی حرام است حالا خبری از اهل بیت به ما برسد یا نه، این تساوی را مطلق هم ذکر کرده لذا تمام تساوی ها با خدا حرام است؛ استدلال عقلیش هم همراهش است و در متن آقای صادقی تهرانی بود چطور دلایل عقلی محکم تر می خواست؟ دلایل ایشان را اصلا رد هم کردید؟ در استدلال ایشان هم اصلا به روایت اشاره نکرده بود که بفرمایید با روایت ایه را تفسیر کرد!

ما هم برداشت های متفاوت از قرآن نداریم وقتی در نهایت فصاحت و بلاغت است، مثلا تساوی را وقتی مطلق است چطور طور دیگر معنا کنیم؟ وقتی قرآن فرمود مطلق تساوی حرام است، حرام است.

.....................

احترام ایستاده رکوع نیست قانع شدم زیرا کمی خم شدن است ولی احترام نشسته بصورتی که این همه خم می شوند سجده است شما هیچ دلیلی در سجده نبودنش نیاوردید! نوشته بودید که در سجده باید هفت جا بر زمین گذاشته شود تا سجده شود یعنی اگر من به پدرم سجده کردم و نوک انگشت پای راستم زمین نبود شرک و سجده هم نیست؟ یعنی وقتی برادران یوسف در قرآن به شکرانه وجود او به سجده افتادند همه هفت جا را حواسشان بود که بر زمین باشد؟

این شرایط اعضاء هفت گانه برای صحت سجده در نماز است نه در غیرش مگر در غیر نماز هم شرط صحت سجده داریم اصول سجده یعنی به خاک افتادن و با خاک مالیدن خود، احترام نشسته آیکیدو این را در بر می گیرد.

 مگر عمل عابدانه جز متواضعانه و بندگانه معنا می دهد؟ مثلا ایه قرآن می فرماید «... من اتخذ الهه هواه...» «آیا ندیدی کسی را که خدایش را هوای نفسش گرفته؟» چه کسی است از جمله خود من که وقتی از هوای نفسش تبعیت می کند «نیت خدا بودن هوای نفس» را داشته باشد؟ ولی این جا عملا هوای نفس خدای انسان است. همین طور هم وقتی سجده را و رکوع را که خاص خداست و نهایت بندگی و احترام و تواضعست برای کس دیگر انجام دهیم عملا مشرک شده ایم، چطور با سجده کردن طر مقابل و دو برابرشدن این عمل اشتباه شرکش برطرف می شود؟ مگر شرک جز شراکت دادن غیر از خدا در چیزیست که خاص خداست؟
نمی گویم آیکیدوکا ها و اساتید عزیز و بزرگوار این رشته مشرک هستند بلکه می گویم درک نمایند که این کار شرک و حرام است.

من تصمیم دارم آیکیدو بروم و اگر استاد مخالفت کرد با احترام نشسته ای که سجده نباشد، عطای ایکیدو را به لقایش می بخشم.

همچنین نوشته بودید «به نظر من سنت احترام سنت قشنگیه حالا به هر شکلی که باشه. خطوط قرمز را هم زیر پا نگذاشته. اتفاقا من افتخار می‌کنم که در ورزشی کار می‌کنم که اولین رکن آن احترام است. شما وزرش بوکس را در نظر بگیر ، اون هم رزمیه ولی اصلا هیچ احترام در آن نیست. بار تربیتی او رشته کجا و این کجا؟» دلیل نمی شود جایی احترام نیست اینجا احترام افراطی باشد! نه آن و نه این... هر چند که کلیت احترام موجود در آیکیدو خیلی قابل احترام است. من از ورزش ها ووشو را هم دو سال و زورخانه را هم بسیار تجربه کرده ام و اصلا این ها به خاطر روحیه ام بود که ورزش هدف دار و بدون علاقه به زد و خورد را می پسندیدم که اخلاقی باشد که ووشو را هم رها کردم ولی سالهاست به زورخانه ارادت دارم و در خانه تمرین می کردم، در زورخانه هم اتفاقا یاد می دهند که جز در برابر خدا خضوع و تواضع بی مورد نکن و با او کسی را شریک نکن و احترام سجده ای نداریم و خم شدن هم اندازه عادی کوچه و بازار است.

در آخر از شما و مدیر وبلاگ اگر در لحنم یا رفتار و گفتار جسارت است یا بوده عذر می خواهم امیدوارم اساتید عزیز از جمله مدیر و بلاگ و اقای گرگانی عزیز من را راهنمایی و تذکر دهند.

یک جمله هم در آخر کار که نتیجه حرفم است در نظر بعدی می گذارم که ملاحظه کنید:
۲۴ دی ۹۳ ، ۱۸:۴۶ رزم‌آور آی‌کی‌دو
من از دوستان خواهش می‌کنم که قضیه سجده و رکوع را ختمش کنند. اصلا قضیه حل شده است. من با علی آقا اختصاصا نامه‌نگاری کردم و کلی از علومشان استفاده بردم. من تو نامه به علی آقا هم گفته بودم که رشته‌های رینگی هم رزمی هستند اما هیچ احترامی ندارند. بار تربیتی رشته‌های رینگی کجا و رشته‌های با اصالت کجا؟ اگر احترام را از رزمی بگیریم میشه همون گلادیاتوریسم مدرن همون مسابقات قفس!
۲۴ دی ۹۳ ، ۱۰:۴۸ مجید گرگان
یه چی دیگه اصلا چرا قضیه رو پیچیده کنیم؟؟ رکوع و سجده شکلشون معلومه.ری ایستاده میشه گفت 1/3 رکوع خم میشه و ری نسشته هم تقریبا 1/3 سجده و به انظمام این که شست پای راست روی پای چپه و سینه های پاها روی زمین و سر هم روی خاک اصلا نمیاد حتی به نصف فاصله هم نمیرسه=> بنابراین این تعظیمات رکوع و سجده نیستن. دوم این که واسه احترامه نه برای این که بگیم طرف خداست اصن خود طرف شوکه میشه.من خیلی از سبک های رزمی رو میشناسم و علی رغم این که 23 ساله ام ولی خیلی ساله که تحقیق رزمی کردم ولی هیچوقت جایی نگفته بود تعظیم یعنی خدا گرفتن.منظور شما هم اینه که نکنه یه وقت به اونجا ختم بشه اما نه نمیشه بودایی ها که وضعیتشون معلومه و مسیحی ها هم مسیحی هستن و ما هم مسلمان شیعه اثنی عشری. شما چون جو طلبگی داری احساس میکنی این جا یه بوهایی داره میاد توی این تعظیمات اما خیالت راحت.
۲۴ دی ۹۳ ، ۱۰:۲۶ مجید گرگان
من لحنم تند نیستاا فقط رک میگم به طرف مقابلم.باز هم ببخشید.علی آقا خیالت راحت خودتونم میگید دیگه تا ایمان قلبی نیاری  به این که طرف خداست و عبادتش نکنی خدای طرف نیست دیگه.
۲۴ دی ۹۳ ، ۱۰:۲۰ مجید گرگان
سلام.علی آقا اون احترامات هنرهای رزمی رکوع و سجده نیست.واضحه دیگه خود مدیر وبلاگ هم گفت رکوع 90 درجه است و ... .برادر شرمنده ها نظر همه قابل احترامه ولی من با نظرت موافق نیستم.نبیاد یه چارچوب تعیین کرد که اگه یه چی یه کم شبیه یه چیز بد باشه رویش مهر بطالت زد.اصن ما توی اسلام چیزی به این عنوان نداریم که اگه احساس کردین یه چیز بد است حتما بد است.اصلا تعظیم ربطی نداره به چیزی که شما می گین.دلیل محکم بیار و منو قانع کن.اصلا ری ایستاده رکوع نیست که سجده هم که 7 جا روی زمینه/شما اومدی میگی این کار اشتباس چون طلبه ای؟؟؟ اگه رکوع کنیم واسه طرف یعنی نمیشه فهمید؟؟ تازه تعظیم ایستاده یه سر تکون دادنه این یعنی طرف خداست؟؟؟
خیلی ممنون از دو دوست بزگوار و برادران بزرگترم از ادامه بحث لذت بخش و محترمانه

من هم دقیقامی خواهم صحبت های آخر آقای مهدی سلیمی (رزم آور آیکیدو) رو تایید کنم و بحثم همین هست:

این که «نباید ظواهر عباداتی که مختص به خداست را با مخلوقاتش قاطی کرد. کسی منکر این قضیه نیست و همه ما قبول داریم» و به قول شما اقای سلیمی مطلبیست که همه قبول داریم.

منتهی در همان بحث احترام نشسته (که ای کاش اسم ژاپنی اش را هم می فرمودید تا من یاد بگیرم و از آن استفاده کنم) باز هم همان طور که اقا مهدی فرمودند نباید به صورت «خضوع عابدانه» باشد، منظورم این است که جمله شما اقای سلیمی را کامل کنم این که  خضوع غیر عابدانه فقط در نیت نیست که «خضوع عابدانه» نیست بلکه این نیت باید ظاهر عملی اش مطابق باشد یا همان «ظواهر عبادات» برای خدا یا خضوع متواضعانه را شامل نشود. نمی شود چیزی را نیت کنیم و عملمان خلافش باشد زیرا سجده به هر حالتی نماینده نهایت خضوع است و احترام و خاص خداست.

اما نتیجه همان است که فکر کنم همه قبول داریم در مورد احترام نشسته «باید بصورتی باشد که نشانه نهایت خضوع و سجده نباشد» و من هم دوست ندارم زیاد مته بر خشخاش بگذارم و تشخیص این بر عهده هر فرد است که مصداقش می شود یا نه.

متشکرم و لذت بردم از بحث با شما اساتید با نزاکت و بزرگوار
۲۳ دی ۹۳ ، ۱۸:۳۹ رزم‌آور آی‌کی‌دو

متشکرم از دوستان که آزادانه نظرات وزینشان را به اشتراک می‌گذارند. بنده نیز خواستم از جایگاه مخاطب دانشجو و نه از جایگاه داور ، نظرم را به اشتراک بگذارم.

1- نظری که علی آقا دادند کاملا درست است و نباید ظواهر عباداتی که مختص به خداست را با مخلوقاتش قاطی کرد. کسی منکر این قضیه نیست و همه ما قبول داریم. منتها احساس می‌کنم داریم مته رو خشخاش می‌گذاریم.

2- علی آقا از دوستان خوب ما هستند. بنده در مورد استناد ایشان به تفسیر آیت الله صادقی صحبت‌هایی دارم که مناسب می‌بینم در ایمیل اختصاصی با ایشان در میان بگذارم.

3- الان بحث این مطرح است که این نوع ادای احترام مصداق رکوع و سجده است. رکوع و سجده با تحقق دو شرط صحت پیدا می‌کند.

شکل و ظاهر آن. مثلا در رکوع باید 90 درجه خم شد دست‌ها برروی زانوان تکیه داشته باشند و... سجده هم 7 موضع بر زمین قرارگرفته باشد و ... خلاصه ظاهر خاشعانه.

نیت و باطن آن که باید خضوع و خشوع عابدانه داشته باشیم.

من نمی‌دانم دوستان از احترام رزمی چه دیده‌اند ولی

اولا شکل درست احترامِ ایستاده اصلا هیچ شباهتی به رکوع ندارد (خم شدن تا حدود 30 درجه ، و دو تا دست هم آزاد)  و احترام نشسته _ با اینکه تقریبا خودم با آن مشکل دارم و در شرایط خاصی حاضرم این نوع احترام را به جا آورم[1]  ولی _ اصلاً مصداق سجده نیست.

ثانیاً نیت احترام هم واضح است که هیچکس خضوع عابدانه ندارد. همه از جایگاه تواضع ورزشکارانه و پهلوانانه به یکدیگر احترام می‌گذارند مثل ورزش باستانی که پهلوانان با خم شدن و تواضع وارد گود می‌شوند.  اصلا شما از هر جهت به قضیه نگاه کنید هیچ مخالفتی با خطوط قرمز دین ندارد.

 



1 - وقت‌هایی است که طرف مقابلم نیز همین گونه به من احترام بگذارد.
راستی آقا مجید بزرگوار، البته خودتان استادید و بهتر می دانید اما من باب تذکر که «ان نفعت الذکری» طلبه و غیر طلبه که ندارد... باید تابع احسن القول باشم و باشیم. در هر بحثی که باشد اگر طرفی طرف دیگر را توانست قانع کند که هیچ! اگر قانع نشد یا سکوت می کنند برای تحقیق بیشتر یا طرفی که نتوانسته قانع کند باید پیرو طرف مقابل شود

این مضمون اتباع احسن القول هست.
البته بازم می گویم عزیزانی که این جا هستند همه طالب علم الهی و استاد و عالم تر از من هستند.

حرف زیاد می زنم ببخشید و متشکر
سلام آقای مجید گرگانی
شما درست می فرمایید سجده یا رکوع در هنرهای رزمی برای خدایی گرفتن نیست، این رو می دانم. اما بالاترین درجات احترام، تواضع، محبت و... هر چیزی که باشد باید نسبت به خدا باشد و نباید دیگران را در یک امر شریک و مساوی با خدا گرفت، و حتی احترام مثلا به معصوم هم نباید با غیر معصوم مساوی باشد (مثلا احترام به امام زمان با احترام به پر و مادر).

این مطلب خودش دلیل عقلی اش همراهش است ولی آیه قرآن کریم هم از زبان دوزخیان در قیامت نقل می کند که دلیل جهنمی شدنشان مساوی گرفتن دیگران با خداست در هر چیزی (چون مطلق ذکر شده) «إذ نسویکم برب العالمین» و البته روایات هم در مورد مساوی نگرفتن و حرمت آن هست مثلا کسی خدمت امام صادق علیه السلام رسید و خواست پیشانی ایشان را ببوسد و اجازه یافت، بعد گفت دستت را ببوسم اجازه یافت، گفت پایت را ببوسم که حضرت فرمودند «بقی شیء؟ بقی شیء؟ بقی شیء؟ ایا چیزی ماند (برای خدا)؟ آیا چیزی ماند؟ آیا ماند؟ این عمل آن شخص برای پرستش نبود برای احترام و دوست داشتن بود یا هر چیز خوب دیر بود که امام نهی کرد.

مطلب زیر را برای استفاده بیشتر از تفسیر عالی ترجمان فرقان آیت الله صادقی تهرانی نقل کرده ام که هم با نظرات قرآنی ایشان آشنا شوید و هم در این مورد بخوانید جالب است:

« «چون شماها را با پروردگار جهانیان برابر مى انگاشتیم.» آیات 97 و 98- جهنمیان به گمراهى آشکارگرشان اعتراف دارند، که سببش را برابر دانستن بتها با خداى منان مى‏دانند، که در برابر خدا آنان را مى‏پرستیدند، و این تسویه و برابرى چه در بُعد پرستش و یا احترام یکسان بین خدا و غیر خدا هرگز جایز نیست. و نیز برابرى میان مؤمنان در احترام نیز مشمول همین جریان است، که شما چون دست معصومان را براى احترامشان مى‏بوسید دیگر بوسیدن دست دیگران جائى ندارد، و کلًا در تمامى احترامات- لفظى، معنوى و عملى- بایستى درجاتى منظور گردد. مثلًا آیه" ان اکرمکم عند اللَّه اتقاکم" (49: 13) که کرامت بیشتر را نزد خدا ویژه کسانى قرار داده که تقواى بیشترى دارند، بر مبناى این آیه و آیات و روایاتى چند که مورد تأیید همین آیه است، بوسیدن دست غیر معصوم بعنوان احترام حرام است، آرى بعنوان محبت دست پدر و مادر، همسر و فرزند را بوسیدن جایز است. نسبت به معصومان نیز حالاتى مانند رکوع و سجود وطواف و سایر عباداتى که ویژه خداست در کل حرام مى‏باشد، چه بعنوان عبودیت- که معلوم است- و چه بعنوان احترام و محبت، زیرا مثلًا رکوع و سجود- که نهایت خضوع ظاهرى است- همچون نهایت خشوع باطنى در انحصار خداست، و اضافه بر حرمت برابر قرار دادن نابرابران، نسبت به مانند رکوع، سجود و طواف، نصوصى از قرآن و سنت گواه‏ است، که از جمله آیه (18) سوره جن مى‏باشد. در پاسخ اینکه آیه مورد بحث نقل سخنى از جهنمیان است و سخن آنان هرگز میزان حکم شرعى نیست، باید گفت: این سخن از جهنمیان همان سخنى ربانى است، که آنجا بدان اعتراف دارند، وانگهى هر سخنى را قرآن نقل کند و آنرا نقض ننماید طبعاً مورد قبول قرآن است، مانند اینکه در آیه (14: 22) سخنانى از شیطان به روز رستاخیز نقل شده، که در جاى‏جاى قرآن مورد تصدیق است. و بالاخره کلًا برابر قرار دادن نابرابران در هر جهتى از جهات اعم از کتبى، لفظى، عملى و ... حرام است.»

از http://forghan.org/ نقل کردم ذیل همان آیه سوره شعرا
الذین یستمعون القول یتبعون احسنه... :)

درست است که این رسمی ژاپنی و شرقیست، درست است که مربیان آی کی دو مقید به این رسومات هستند و صد البته مقید به دین هم هستند و روی سرم جا دارند... اما ما باید کلمه ی «لا اله الا الله» را در همه ی رسومات و ابعاد زندگی داخل کنیم و هر جا لازم است «لا اله» را متجلی کنیم که ضد خدایی ها و غیر خدایی ها را رها کنیم، و «الا الله» و گرفتن خوبی ها و درستی ها و خدایی ها را از هر کسی شده هم بیاموزیم.

اگر در احترام ایستاده و نشسته آی کی دو و هر هنر رزمی دیگر فقط کمی خم شوند که مثل احترامات معمول خودمان شود و نگویند رکوع و سجود است هیچ مشکلی پیش نمی آید و هم احترام انجام شده هم ورزش و هنر و احترام و تواضعمان با توجه به خدا و خالصا لله می شود و نهایت این ها را فقط برای او که مالک، محترم اعظم و استاد کل و مبدا و مرجع همه چیز است خواهیم گذاشت.

متشکر از بحث و گفتگوی شما با من و خواندن مطالبم
۲۳ دی ۹۳ ، ۰۹:۱۵ مجید گرگان
اینجا ما کامنت میذاریم برای در اختیار گذاشتن اون مقدار اطلاعاتی که داریم و فقط برای شناساندن رشته ی مورد نظر.همه می دونیم بستگی به طرف داره نه سبک.من خودم با احترام به همه ی مربیان آی کی دو،استاد خیلی وارد توی آی کی دوی ایران ندیدم.اگه کسایی هم جایی شکست می خورن و آی کی دو کا هستن فقط دو دلیل داره:1) طرف بارش نبوده 2) استادش کاربلد نبوده.متاسفانه آتمی یا ضربه زدن کلا فراموش شده.اما اگه بنده استاد آی کی دو بودم قبل از اجرای تکنیک حتما آتمی میزدم. و اینکه کنترل حریف درست همان زمانی که شخص رو لمس می کنه باید شروع بشه چه با جابجایی و ساباکی ها و چه با جهت دادن به ضربه و نیروی شخص و همزمان تای ساباکیه اصلی خود تکنیک و کشش مورد نظر اون تکنیک و ضربه در نقاط حساس در حین اجرای تکنیک.
۲۳ دی ۹۳ ، ۰۹:۰۷ مجید گرگان
سلام.تعظیم در هنرهای رزمی فقط برای احترامه نه برای خدایی گرفتن طرف مقابل .نیت هیچکس خدا دونستن طرف مقابل نیست.تعظیم سرپا اندازه ی رکوع که خم نمیشن.در حد کم و تعظیم نشسته هم که روی خاک سجده نمی کنن.من طلبه نیسم ولی خب تحقیق هم بعضی وقتها دارم توی مسائل دینی.حالا اگه من اشتباه میکنم لطفا راهنماییم کنید.مرسی
بازم ببخشید از مزاحمت ولی یه سیر مطالعه اعم از صوتی و تصویری و کتاب و مقاله و... که صلاح بدونید برای مطالعه آیکیدو معرفی کنید و ضمنا با توجه به سوالاتم هم هرچه دل تنگتان می خواهد به عنوان یک سابقه دار در آیکیدو به کسی که می خواهد ایکیدو کار کند بفرمایید

بازم ببخشید و متشکرم
راستی یک پیشنهاد مهم:

همان طوری که توی بررسی رزمی و علوم دیگه خودمون رو با دقت های زیاد خسته میکنیم تا نکنه مطلب اشتباه بشه، توی مسائل مربوط به دین خیلی مهم تره

نمی خوام گیر الکی بدم ولی نکته ای که یکی از دوستان در مورد آخر مستندتون فرمودند خیلی درسته:

بنویسید إن شاء الله نه «انشاء الله» اولی یعنی اگر خدا بخواهد و دومی یعنی ساخت و شروع کردنِ خدا! در آیات قرآن داریم:

1. قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَنَا مَا هِیَ إِنَّ الْبَقَرَ تَشَابَهَ عَلَیْنَا وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ

2. یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ فَلَا یَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا  ۚ وَإِنْ خِفْتُمْ عَیْلَةً فَسَوْفَ یُغْنِیکُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ إِنْ شَاءَ  ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ حَکِیمٌ

3. قَالَ إِنَّمَا یَأْتِیکُمْ بِهِ اللَّهُ إِنْ شَاءَ وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِینَ

4. فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى یُوسُفَ آوَى إِلَیْهِ أَبَوَیْهِ وَقَالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ آمِنِینَ

5. قَالَ سَتَجِدُنِی إِنْ شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَلَا أَعْصِی لَکَ أَمْرًا

6. قَالَ إِنِّی أُرِیدُ أَنْ أُنْکِحَکَ إِحْدَى ابْنَتَیَّ هَاتَیْنِ عَلَى أَنْ تَأْجُرَنِی ثَمَانِیَ حِجَجٍ  ۖ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِکَ  ۖ وَمَا أُرِیدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَیْکَ  ۚ سَتَجِدُنِی إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِینَ

7. فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْیَ قَالَ یَا بُنَیَّ إِنِّی أَرَى فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَى  ۚ قَالَ یَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ  ۖ سَتَجِدُنِی إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِینَ

8. لَقَدْ صَدَقَ اللَّهُ رَسُولَهُ الرُّؤْیَا بِالْحَقِّ  ۖ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ آمِنِینَ مُحَلِّقِینَ رُءُوسَکُمْ وَمُقَصِّرِینَ لَا تَخَافُونَ  ۖ فَعَلِمَ مَا لَمْ تَعْلَمُوا فَجَعَلَ مِنْ دُونِ ذَلِکَ فَتْحًا قَرِیبًا

می بینید که در تمام موراد إن شاء الله است، چرا ما به راحتی در مورد دین و کلمات مذهبیمان دقت نمیکنیم و مثلا در مواردی مثل ورزش و علوم مادی و غیره این قدر دقت داریم؟

این ایه هم در وجوب گفتن اگر خدا بخواهد است:
وَلَا تَقُولَنَّ لِشَیْءٍ إِنِّی فَاعِلٌ ذَلِکَ غَدًا ﴿23﴾ إِلَّا أَنْ یَشَاءَ اللَّهُ  ۚ وَاذْکُرْ رَبَّکَ إِذَا نَسِیتَ وَقُلْ عَسَى أَنْ یَهْدِیَنِ رَبِّی لِأَقْرَبَ مِنْ هَذَا رَشَدًا

و زنهار در مورد چیزی مگوی که من آن را محقّقاً فردا انجام خواهم داد. ﴿ 23 ﴾ مگر آنکه خدا بخواهد. و چون فراموش کردی، پروردگارت را یاد کن و بگو: «امید که پروردگارم مرا به راهی که نزدیکتر از این به صواب است، رهنمون گردد». ﴿ 24 ﴾

اما کلمه انشاء در مورد خلق به کار رفته، مثلا:

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَکَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنْشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ  ۚ فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ

گفتم که اهل گیر الکی دادن نیستم، و این گیر الکی نیست!
متشکر از توجه شما :))
پاسخ:
سلام
تشکر می‌کنم از شما بابت مزین کردن پایگاه رزمنامه به آیه‌های قرآن مجید و اینکه اشتباه ما را گوشزد کردید. بنده متوجه منظور آن بزرگوار نشدم و الان هم با توضیحاتتان متوجه شدم.
سلام

من خیلی به آیکیدو علاقه دارم و توی شیرازم. نزدیک سه ماه هس توی اینترنت و از طریق سه بار دیدار با سنسی علی امیری پناه اطلاعات جمع میکنم و حتما دوست دارم توی ایکیدو به مهارت برسم و نوشته های شما و مستندی هم که ساختید رو خوندم و تاثیر گذار بود هرچند بنده نقدهای جدی و ریشه ای به ذن و یوگا و غیره دارم که ریشه در ثنویت و پوچی دارن هرچند شاید عملا فوایدی داشته باشند که برمبنای فطرت تغییر یافته هس

طلبه هم هستم و البته از وبلاگی که گذاشتم میتونید گرایشم رو بفهمید. اما مطلبی که در ایکیدو و رزم ژاپنی هست متاسفانه سجده و رکوع به عنوان احترام و شکرگزاری از استاد یا یاور و حریف هست که خاص خداست (رکوع خاص در نماز و سجده خاص برای خداست)

شما که نشون میده شدیدا هم مذهبی هستید چطور این مطلب رو حاضر هستید انجام بدید؟ یا انجام نمی دید؟ چقدر لازمه آدم حتما احرام بذاره در حد سجده یا رکوع خب به جایش کمی خم شویم که حالت سجده نداشته باشه. بعضی از صحابه رسول الله سر تعظیم نکردن به افراد حتی خوب مثل پادشاه حبشه نزدیک بوده به قتل برسن... و ایات قرآن هم که متشابهت در احترام و شکر رو حرام دانسته.

البته دیدم توی کلاس بعضی ها فقط کمی خم میشن و سجده نمی کنن؛ ببخشید زیاد شد توضیحی از دیدگاه خودتون بفرمایید.

2. توی شیراز مثل اینکه اقای امیری پناه (که سبک جیوشینکان رو آوردند) رقیب ندارن (البته من عالم بی عیب و کامل نیستم!) و حتی یه بار که رفته بودم یکی از اعضای هیئت رئیسه کاراته استان فارس هم تازه اومده بود پیش ایشون کلاس و بهم میگفت ایشون یه گنجه و با اینکه تهران هم رفته بوده اساتید تهران یا هرجای دیگه مثل ایشون نبودن توی اداره کلاس و دلسوزی و کاربلدی:

الف- نظرتون راجع به این مساله چیه اگر خواستید جواب رو ایمیل کنید اگر محذوریت دارید و لطفا رک باشید من از اینکه عملم مبنای اطلاعات غلط داشته باشه ناراحت میشم و اتلاف عمر میشه

ب- سبک جیوشینکای دقیقا چه فرقی با بقیه سبک ها میکنه و نظرتون رو بفرمایید، لطفا کامل بفرمایید چیزی توی نت نیست، و کلا ایکیدو اطلاعات به فارسی خیلی پیدا نکردم بیشتر تکراری هستن.

در آخر قصد تخریب و یا حیله ندارم (نعوذ بالله من الشر و الجهالة) فقط کسب اطلاعات.

متشکر و ببخشید از مزاحمت
سلام

اول از همه از وبلاگ خوبتون تشکر میکنم و امیدوارم بجای راه انداختن بحث های چالشی به بالا بردن معلومات علمی مخاطباتون بپردازید .

دوم اینکه من بعد از 25 سال رزمی کار کردن هنوز متوجه نشدم چرا تو هر باشگاه رزمی یا محفل رزمیکارا مثل اینجا میرم همه در حال اظهار نظر در مورد سبک های دیگر هستند و دائماً درحال مقایسه خودشون با دیگران هستند و اینکه ثابت کنند رشته خودشون برتر از دیگرانه ، اطمینان میدم این دوستان که بیشتر وقتشونو به چلنج و بحث کردن یا بهتر بگم حرف زدن میگذرونن وقتی برای تمرین پیدا نمیکنن . ای کاش بجای این حاشیه ها و چلنج کردن ها به اصل کار بپردازیم .
باید ببینیم در راس کار و پایه ریزی این هنرهای رزمی رابطه بنیانگذاران با یکدیگر چگونه بوده . آیا کسی در مورد رابطه کانو بنیانگذار جودو و اوشیبا بنیانگذار آی کی دو چیزی میدونه ؟ آیا میدونستید این استاد و شاگرد چقدر به یکدیگر نزدیک بودن ؟ آیا میدونستید اگر این دو بزرگوار میدونستن شاگردانشون اینگونه برای اثبات خودشون مدام در حال بحث بودن از کار خودشون پشیمن میشدن ؟

درپایان شعار بنده که عضو کوچکی از خانواده رزمی هستم همیشه این بوده که نوع سبک رزمی مهم نیست نحوه تمرین کردن و رزمیکارش مهمه ، فراموش نکنید که دو یعنی راه روش و هدف همه هنرهای رزمی یکی هست فقط راه رسیدن به اون هدف متفاوته پس اینقدر دونبال این نباشدی که کی بهتره یا کی قوی تره 
یا علی 

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">